Istota bezpieczeństwa politycznego państwa jest interpretowana na różne sposoby. Niektórzy rozumieją ją jako zachowania istniejącego porządku konstytucyjnego, stabilności politycznej i społecznej. Inni – jako ochronę wartości demokratycznych i instytucji demokracji. Dlatego też przedmiotowo bezpieczeństwo polityczne jest najszerszym wymiarem ponieważ określa ono stan pewności przetrwania i rozwoju systemu politycznego danego państwa, a zatem stabilności rządów i wewnętrznej stabilności państwa. Polega na zapewnieniu samodzielnego decydowania przez naród i utworzone przezeń instytucje o ustroju państwa i prowadzeniu niezależnej polityki zewnętrznej oraz wewnętrznej, odpowiadających interesom jednostki i społeczeństwa. Uważa się, że bezpieczeństwo polityczne to całokształt środków i metod działania mających na celu wykrycie, zapobieżenie i likwidację zjawisk, które mogą zagrozić interesom politycznym kraju. Zagrożenia polityczne są wymierzone w organizacyjną stabilność państwa, jego struktury, procesy albo instytucje. Cele niebezpiecznych działań mogą być rozległe: od wymuszania na rządzie przeprowadzenia określonej polityki, przez obalenie rządów, secesjonizmy i szkodzenie jednolitości politycznej, po osłabianie państwa przed agresją zbrojną. Szczególnie zagrożone są zamiary i plany państwa, jego narodowa tożsamość, dominująca ideologia i instytucje ustrojowe. W przypadku państwa zakres bezpieczeństwa definiuje się za pomocą podziału na zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne. W aspekcie zewnętrznym dużego znaczenia nabiera kształtowanie struktur stabilizujących ład międzynarodowy. Należą do nich mechanizmy pokojowego rozstrzygania sporów czy też proces instytucjonalizacji współpracy w różnych dziedzinach. W euroatlantyckim obszarze stosunków międzynarodowych istotną rolę pełni Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) oraz Unia Europejska czy NATO. W aspekcie wewnętrznym istotne znaczenie mają zespoły nakierowane na polityczne stabilizowanie ładu wewnętrznego państwa, w tym przeciwdziałanie niepohamowanemu rozwojowi struktur państwa (biurokracji), upartyjnieniu struktur państwa, naruszaniu praworządności lub osłabianiu struktur demokratycznych. Bezpieczeństwo polityczne ma na celu zapewnienie narodowi i tworzonym przezeń instytucjom państwowym niezależnej polityki wewnętrznej, a także stabilności, bazującej na równowadze interesów jednostki, społeczeństwa i państwa. Bezpieczeństwo polityczne wyróżniane jest na podstawie kryterium przedmiotowo-podmiotowym. W przypadku ujęcia przedmiotowego wyodrębnia się pewne sfery, w których należy zniwelować stan zagrożenia, stąd możemy mówić o otwartym katalogu różnych rodzajów bezpieczeństwa, np.: biologicznym, człowieka (ludzkim), ekologicznym, energetycznym, ekonomicznym, ideologicznym, kulturowym, politycznym, społecznym, militarnym itd. W tym przypadku mamy do czynienia z wybranymi elementami całościowej działalności państwa, a każdy z wymienionych elementów znajduje swoje odzwierciedlenie w realizowanych funkcjach państwa.