Mówiąc o potencjale rozwojowym należy zauważyć, iż bieg procesów innowacyjnych zależny jest od endogenicznych, wewnętrznych cech regionu, które wynikają z jego możliwości społeczno-gospodarczych, efektywności działań władz publicznych czy sytuacji przestrzennej, jak również od czynników zewnętrznych, w tym zmian społeczno-gospodarczych na świecie oraz polityki na szczeblu europejskim i krajowym . Literatura dotycząca współczesnych teorii wzrostu gospodarczego wyróżnia dwie grupy teorii: teorie egzogeniczne i teorie endogeniczne. Kryterium zaliczania teorii do jednej czy drugiej grupy zależne jest od usytuowania przyczyny tego wzrostu. Jeżeli wzrost wywołany jest poprzez czynniki, które znajdują się wewnątrz badanego obiektu (państwa, regionu), wtedy do czynienia mamy z rozwojem endogenicznym. Jeżeli wzrost gospodarczy jest wywołany poprzez czynniki usytuowane poza badanym obiektem, wtedy do czynienia mamy z rozwojem egzogenicznym . Rozwój egzogeniczny bazuje na czynnikach zewnętrznych. Według tej koncepcji nie możliwe jest zainicjowanie rozwoju tylko w oparciu o jego wewnętrzny potencjał, który zwykle jest niewystarczający i zazwyczaj głęboko uśpiony. Oznacza to konieczność sięgania po inwestycje zewnętrzne - prywatne lub publiczne oraz transfer zewnętrznych doświadczeń i instytucji .