Obrona Terytorialna to sposób organizacji potencjału obronnego państwa poprzez utworzenie komponentu Sił Zbrojnych w postaci Wojsk Obrony Terytorialnej (obok wojsk operacyjnych). Wojska Obrony Terytorialnej powinny: a) stanowić odrębny od wojsk operacyjnych komponent Sił Zbrojnych (zamiast być wojskami operacyjnymi drugiej kategorii), b) być tworzone i działać lokalnie lub regionalnie, c) działać wyłącznie w z góry przyporządkowanych rejonach odpowiedzialności (z których nie są wycofywane nawet po ich zajęciu przez przeciwnika – w takim wypadku przechodzą do działań nieregularnych), d) być dowodzone przez autonomiczne dowództwa, odrębne od wojsk operacyjnych, e) być szkolone w oparciu o odrębną od wojsk operacyjnych taktykę, zbliżoną do taktyki wojsk specjalnych oraz taką mieć strukturę, f) być oparte o oddziały lekkiej piechoty. Cechami tak zorganizowanych WOT są: a) wysokie walory obronne (wojska te nie są wykorzystywane do działań zaczepnych, a nawet do kontrataków), b) niskie koszty utworzenia i utrzymania (około 16-krotnie mniejsze niż wojsk operacyjnych o takich samych walorach obronnych), c) szybka mobilizacja (2-7h), d) niemożność ich pokonania (po zajęciu rejonu odpowiedzialności przez przeciwnika przechodzą do działań nieregularnych); właśnie z tego względu WOT są istotnym elementem polityki odstraszania potencjalnych agresorów (którym grożą uwikłaniem w długi i kosztowny konflikt), e) możliwość wykorzystania do tłumienia zagrożeń niemilitarnych (powodzie, pożary, katastrofy etc.).