romantyzmie i pozytywizmie. Można dostrzec między nimi różnice, ale także podobieństwa. Wiersze te są manifestami dwóch pokoleń młodzieży polskiej: romantyków i pozytywistów. „Oda do młodości” to utwór programowy polskiego romantyzmu. Wiersz jest apostrofą do młodości. Został zbudowany na zasadzie kontrastu, zestawieniu dwóch światów: starego i młodego. Pierwszy to świat który istnieje. Cechuje go ciemność, niewiedza, ograniczenie, egoizm, gnuśność, tępota. To świat „bez serc, bez ducha”, ponieważ jest oparty na rozumie. Drugi to świat który nadejdzie. Stworzą go ludzie młodzi, silni, zjednoczeni ideałami przyjaźni, kierujący się uczuciem. Podmiot liryczny jest nieprzychylny, wręcz wrogi wobec świata starych, sprzyja natomiast drugiemu, nowemu światu młodości, który zapowiada przemianę globu. Poeta wzywa do walki, działania z poświęceniem. W utworze zostaje przedstawiony program dla młodych: należy odrzucić przykrą rzeczywistość, uciec od niej w świat marzeń , trzeba dążyć do przebudowy świata, aby zapanowały w nim miłość, przyjaźń, mądrość i wolność. Pojawia się motyw lotu, unoszenia się nad zwykłą szarą codzienność. Podmiot liryczny przedstawia również młodym sposoby działania. Nowe pokolenie powinno się zjednoczyć i wspólnymi siłami osiągnąć cel. Potrzeba do tego wielkiego zapału, a nawet szału działania, bez oglądania się na trudności i niebezpieczeństwa. Trzeba także odrzucić świat ludzi starych, ponieważ są zamroczeni, nie dostrzegają wokół siebie żadnych wartości i nie przystają do zmieniającego się świata. Każdy z nich jest egoistą zajętym swoimi własnymi, przyziemnymi i błahymi sprawami. Wiersz „Do młodych” jest również apostrofą. Podmiot liryczny zachęca młode pokolenie do poszukiwania, odkrywania, znajdowania nowych rozwiązań. Akceptuje pozytywistyczną koncepcje postępu, przyjmuje jąi aprobuje. Jednocześnie przestrzega młodych przed odcinaniem się od własnych korzeni, czyli od spuścizny poprzedniej epoki i dorobku minionych pokoleń. Podmiot liryczny wie, że choć młodzi przedstawili nowe idee, zastąpili starsze pokolenie to kiedyś sami staną się przeszłością. Kiedyś w przyszłości pojawi się następne pokolenie, dla którego ich ideały będą przestarzałe. Przesłanie wiersza zawarte jest w przekonaniu, że współcześni powinni umieć przejąć wszystko to, co było najcenniejsze