Człowiek jest zdolny do ukrycia własnej tożsamości pod maską, z wielu różnych powodów. Niejednokrotnie spotykaliśmy się z takimi sytuacjami w codzienności, lecz także wielu wybitnych artystów ukazywało ten problem we własnych dziełach kulturowych. Doskonałym odniesieniem do tematu jest główny bohater dramatu romantycznego autorstwa wieszcza - Juliusza Słowackiego, pt. “Kordian”, gdy w akcie trzecim, w scenie czwartej, swą prawdziwą tożsamość ukrywa pod maską podchorążego, po to, by w podziemiach kościoła św. Jana, płomienistymi przemowami przekonać spiskowców do zamordowania Cara i jego rodziny. Jednak, gdy po głosowaniu okazało się, że tylko kilku zebranych jest za tym pomysłem, zarzuca im, że są rosyjskimi szpiegami, zaś on sam ściąga maskę. Wzorując się taką postawą, tłum odpowiada, że wśród nich nie ma zdrajców, mimo to, ludzie się rozeszli, a Kordian z obłąkaniem w oczach zdecydował, że to on będzie zbrodniarzem. Tu widzimy, że człowiek jest gotów w planowaniu akcji spiskowych ukryć własną tożsamość, dlatego by prawdziwa osobowość nie była powiązana z owymi wydarzeniami, także w takich sytuacjach człowiek może przybrać maskę, by być bardziej wiarygodnym dla tłumu. Innym tekstem kultury ukazującym problem zawarty w temacie, jest książka pt. “Legendy, czyli maski szpiega” Roberta Litell’a. Głównym bohaterem jest Martin Odum, agent CIA, który jest zagubiony w “gąszczu luster”, w każdym z nich widzimy inną twarz Martina. Raz jest on prywatnym detektywem tropiącym międzynarodowych gangsterów, raz przenika w środowisko terrorystów, jako specjalista od ładunków wybuchowych, czy podaje się jako ekspert od wojny secesyjnej, jest tak obsesyjnie przywiązany do tematu, ze zdarza mu się sądzić, że brał udział w jednej z bitew. Wszystko po to żeby sprawić, by świat stał się bezpieczniejszy, aby nie zagrażali mu terroryści, czy inne czarne charaktery. Człowiek poświęcił się do tego stopnia, że sam zgubił pewność kim tak naprawdę jest, ma nawet podejrzenia, że Martin Odum, również jest “legendą” w slangu CIA fikcyjną postacią, a wszystkie bliskie mu osoby są fałszywe, grają przed nim, tak jak on przed bandytami, stąd zradza się w nim nieufność do całego świata, a więc główny bohater wykazuje się nie lada altruizmem, więc nie zawsze ukrywanie prawdziwej tożsamości jest bezpieczne dla nas samych. W okresie II Wojny Światowej całe rzesze ludzi ukrywały swoją prawdziwą tożsamość. Najczęściej byli to Żydzi, którzy za ogromne pieniądze kupowali fałszywe dowody osobiste, aby przetrwać wojną pod przybranym nazwiskiem. Historia Żydowskiej Stefy, ukazana w “Pamiętniku z powstania warszawskiego” Mirona Białoszewskiego, jest doskonałym przykładem takiego postępowania. Stefa, posługując się doskonale językiem niemieckim, udaje Niemkę, dzięki może przeżyć ciężkie czasy okupacji. A więc ukrywanie tożsamości często popłaca, lecz również ma to swoje wady, gdyż zakładanie maski wiąże się z dużym ryzykiem, poświęceniem, lecz także męstwem, czy odwagą, a nawet cierpieniem. Głównymi powodami, dla których człowiek zakłada maskę są: planowanie teorii spiskowych - Kordian, ratowania świata - Martin Odum, czy także ucieczka od przeszłości i pokutowanie za swoje grzechy - Jacek Soplica, główny bohater utworu “Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza, który ukrywa się pod postacią księdza Robaka, czy też schronienie przed prześladowaniem na tle rasistowskim - Żydówka Stefa. Ludzie zakładają maski z chęci realizowania ideałów, celów i wartości, takich jak patriotyzm, często jest to po prostu ratunkiem dla nich samych. Przez lata życia człowieka na świecie wykiełkowały ziarna nieufności, niepewności, dlatego często obcym osobom nie przedstawiamy siebie prawdziwie, nawet bliskim często nie chcemy ukazywać siebie w stu procentach, mając swoje “księgi tajemnic” często po prostu czujemy się bezpieczniejsi.