Tematem wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego Pokolenie jest dramat pokolenia skazanego na śmierć. Wiersz jest wyrazem tragicznej sytuacji pokolenia Kolumbów, które uczestniczyło w wydarzeniach wojennych i przeżywało okrucieństwo śmierci. W wierszu Pokolenie poeta wypowiada się w imieniu wszystkich młodych ludzi, których najpiękniejsze lata przypadły na czas wielkiej próby. Podmiot liryczny wypowiada się w pierwszej osobie liczby mnogiej. Wiersz pokazuje wstrząsający obraz wojennego świata i losu młodych ludzi zmuszonych przez wojnę do zabijania, skazanych na zagładę i cierpienie. Wojna jawi się w nim jako katastrofa ostateczna, czas apokalipsy spełnionej, podkreślonej przez Baczyńskiego motywem obciętej głowy zwisającej z gałęzi, poskręcane ciała zakopane w zbiorowym grobie, chmury warkoczące niczym bombowce. Pierwsza część wiersza, złożona z pięciu strof, ukazuje okropność wojny. Poeta konfrontuje ze sobą obfitość ziemi i natury, symbolizujących życie i niosący śmierć kataklizm wojny. Ściśle określa czas jej wybuchu, a więc jesień, kiedy to ziemia owoców pełna po brzegi była, jedAby dokładniej ukazać jej okrucieństwo Baczyński użył wiele środków artystycznych m.in.: metafor wiatr drzewa spienia, czy żyły milczenia oraz porównań ciała skręcone jak korzeń. Zniszczona i pokryta trupami ziemia napełnia się krwią i przyjmuje na siebie cierpienia ludzi: Ciągną korzenie krew, z liści pada rosa czerwona. I przestrzeń wzdycha. Ciągła obawa przed śmiercią odbiera spokój, wywołuje lęk i budzi nieprzezwyciężony strach.nak ten obraz został nagle zakłócony przez działania wojenne. W drugiej części wiersza poeta charakteryzuje pokolenie, do którego przynależy, które zostało skazane do życia ze śmiercią w tle. Wojna i okupacja dokonała ogromnych zmian w ich psychice, nauczyła, że nie ma litości (…) nie ma sumienia (…) nie ma miłości (…) trzeba zapomnieć. Człowiekowi, który wciąż wspomina śmierć zamordowanego brata obce będzie uczucie litości. Młode pokolenie doświadczając nieustannie okrucieństw wojny przestało wierzyć w litość, miłość, sumienie. Zabrano im marzenia, pozostawiono tylko senne koszmary. Serca ludzkie pozamieniały się w twarde głazy. Oto jakie spustoszenie w ludzkiej psychice poczyniła wojna. Tonacja wiersza jest przejmująca i głęboko tragiczna. Młode pokolenie zostało zmuszone do uporania się z własną wrażliwością moralną, walczyli w słusznej sprawie, poświęcając swoje życie, lecz musieli odrzucić wielkie uczucia i zabijać ludzi.Budowa: wiersz składa się z 10 zwrotek, rymy niedokładne. Środki artystyczne: epitety – ziemia dojrzała, usta ściśnięte, twarzą wilczą; porównania – Ziemia (…) kipi sytością jak wielka misa, ciała skręcone jak korzeń; metafory – Ogromne nieba suną warkotem, wiatr drzewa spienia; personifikacja – przestrzeń wzdycha.