W konflikcie asymetrycznym zawsze, więc będziemy mieli do czynienia ze znaczną dysproporcją potencjałów lub wyraźną różnicą w zakresie celów, używanych metod, czy też stopnia zaangażowania jego uczestników, przy czym o efektywności asymetrii będzie decydować takie postępowanie jednej ze stron, które pozwoli na osiągnięcie rezultatów niewspółmiernie większych od poniesionych nakładów. Jak pokazują nie tylko doświadczenia wojskowe, umiejętne wykorzystanie asymetrii (uderzenia w słabe punkty, osłabienie potencjału obronnego przeciwnika, przeniesienie konfliktu na inne płaszczyzny, stosowanie niekonwencjonalnych metod) jest w gruncie rzeczy sztuką ataku na silniejszego przeciwnika. Dzięki uniwersalności powyższych założeń narzędzia wykorzystywane do niedawna wyłącznie w wojskowych studiach strategicznych, które koncentrują się przecież na rozgrywających się między państwami konfliktach zbrojnych, coraz częściej znajdują zastosowanie także poza sferą militarną. Spojrzenie bowiem na całe spektrum zagrożeń stwarzanych przez podmioty pozapaństwowe dla globalnego bezpieczeństwa przez pryzmat asymetrii każe kwalifikować do kategorii zagrożeń asymetrycznych, każdy podmiot, który pozostając w konflikcie z danym państwem, czy grupą państw, stosuje niestandardowe (niekonwencjonalne) metody i środki walki, z tym jednak zastrzeżeniem, że decyzja o wyborze takiego właśnie sposobu działania uwarunkowana jest wyraźną dysproporcją potencjałów przeciwników. Wprawdzie takie właśnie rozumienie zagrożeń asymetrycznych nie pozwala na stworzenie ich zamkniętego i niespornego katalogu, bez wątpienia zaliczyć do nich można jednak międzynarodowy terroryzm oraz transgraniczną przestępczość zorganizowaną. PRZESTĘPCZOŚĆ RORGANIZOWANA Zorganizowane grupy, dążąc do maksymalizacji zysków ze swej nielegalnej działalności, starają się wszelkimi dostępnymi metodami i środkami obniżyć skuteczność organów państwa w egzekwowaniu prawa, by uniemożliwić ściganie sprawców przestępstw, państwo natomiast zainteresowane jest zachowaniem monopolu na stosowanie środków przymusu, by przy ich pomocy utrzymywać porządek publiczny i chronić swoje interesy fiskalne. Innymi słowy ta forma przestępczości jest zjawiskiem bardzo dynamicznym a jednocześnie nienadającym się do scharakteryzowania na wysokim poziomie ogólności. Po pierwsze źródłem zagrożenia bezpieczeństwa ze strony grup przestępczych jest już sam fakt prowadzenia przez nie nielegalnej działalności, a więc naruszania na szeroką skalę dóbr chronionych prawem. Nie bez znaczenia dla intensywności tego oddziaływania jest przy tym okoliczność, że z jednej strony aktywność grup przestępczych koncentruje się na popełnianiu czynów zabronionych o znacznym ciężarze gatunkowym, z drugiej strony potęguje rozmiary występujących zjawisk z zakresu patologii społecznych, takich jak narkomania, czy prostytucja. Ten rodzaj wpływu można określić mianem pierwotnego a jego skutkiem będzie zawsze uszczerbek bezpieczeństwa państwa i jego obywateli wywołany konkretnym zamachem na dobro chronione prawem, jak i jego bezpośrednimi następstwami. Dużo groźniejsze dla systemu bezpieczeństwa państw są natomiast długofalowe skutki aktywności transgranicznej przestępczości zorganizowanej, których źródeł należy upatrywać w tzw. wtórnym oddziaływaniu grup przestępczych. Biorąc pod uwagę to, iż w wyniku nielegalnej działalności zorganizowane grupy przestępcze osiągają określone korzyści materialne, trzeba założyć także, że zdobyte przez nie zasoby mogą i są wykorzystywane do wpływania na sytuację poszczególnych krajów, ich gospodarek a w konsekwencji także na ich bezpieczeństwo.  proces globalizacji, który zachodzi także w świecie przestępczym, a którego efektem jest postępujące umiędzynarodowienie struktur przestępczych. Zorganizowane grupy przestępcze, które coraz częściej przyjmują strukturę sieciową o ogniwach aktywnych na terenie różnych państw, z zagrożenia wewnętrznego przekształcają się w zagrożenie zewnętrzne, któremu tym trudniej się przeciwstawić, im trudniej nie tylko o współpracę między poszczególnymi państwami, ale także o jednolitą postawę władz tych państw wobec działań przestępczych.