Temat: Łojotokowe zapalenie skóry. Wydzielanie łoju jest naturalnym procesem mającym na celu przed wszystkim stworzenie płaszcza ochronnego dla skóry i naskórka. Broni przed: czynnikami mechanicznymi czynnikami chemicznymi drobnoustrojami zmianami warunków środowiska promieniowaniem UV Łojotokowe zapalenie skóry występuje u osób z tłustą cerą i charakteryzuję się świecącą się skórą twarzy najczęściej w okolicach brwi, nosa, policzków i brody. Łojotok nasila się pod wpływem złego odżywiania, stresów.Charakteryzuje się nasilającym złuszczaniem naskórka. Skórę łojotokową mają osoby z nad-czynnymi gruczołami łojowymi. To dość częsta przypadłość towarzysząca okresowi dojrzewania oraz zaburzeniom równowagi hormonalnej organizmu. Łojotokowe zapalenie skóry wywołują grzyby. Złuszczanie naskórka wiąże się z występowaniem drożdżaków. Są to grzyby, które u osób zdrowych wchodzą w skład normalnej, fizjologicznej flory bakteryjnej. Na skórze łojotokowej rozwijają się one nadmiernie, wywołując podrażnienia i zaczerwienienia. Takie objawy często są mylone z łuszczycą zwykła. Zmiany łojotokowe możemy zaobserwować na głowie oraz w okolicach wąsika i brody, brwi, skrzydełek nosa, na granicy skóry owłosionej jak i nieowłosionej a także na mostku i między łopatkami, gdzie skóra ma najwięcej gruczołów łojowych. Zmiany łojotokowe czasami ustępują samoistnie. Niestety, nieleczone mają tendencję do nasilania. W tej sytuacji należy zgłosić się do dermatologa, który obejrzy skórę i zastosuje odpowiednie leczenie. Nadmierna ilość gruczołów może prowadzić do trądziku pospolitego. Największy wpływa ma gospodarka hormonalna oraz czynniki genetyczne, a także skłonność do wzmożonej keratynizacji ujść mieszków włosowych. To własnie one stwarzają sprzyjające warunki rozwoju bakterii beztlenowych. W codziennej pielęgnacji należy zwracać uwagę nie tylko na poszczególne składniki, lecz także na formę danego kosmetyku. Większe właściwość zaskórnikotwórcze będzie miał puder kryjący w postaci oleistego podkładu niż puder sypki. Drugim popełnianym błedem w pielęgnacji skóry łojotokowej, jest używanie preparatów zawierających mydła alkaiczne i alkohol etylowy. Oba te czynniki zakłocają rownowagę ochronnego płaszcza na powierzchni naskórka. Po zastosowaniu mydeł i alkoholu skóra potrzebuje kilku godzin, aby odbudować mechanizmy obronne a przez ten czas jest podatna na czynniki drażniące.

Łojotokowe zapalenie skóry występuje dość często – dotyka 1-3% populacji. Na szczęście w większości przypadków zmiany są na tyle łagodne, że nie wymagają leczenia ani nawet konsultacji lekarskiej, nie mają też charakteru nawrotowego. Inaczej sprawa ma się w przypadku choroby przewlekłej. Objawia się ona występowaniem plam rumieniowych – nieregularnych i pokrytych kawałkami złuszczającego się naskórka. Skóra ma charakterystyczne dla tej choroby żółtawe zabarwienie, co spowodowane jest przez gromadzenie się nadmiaru łoju w warstwie rogowej skóry. Łuszczenie często nasila się na przykład w stresujących sytuacjach. Gdy stan zapalny jest nasilony, w fałdach skórnych może dochodzić do powstawania zmian wysiękowych. Charakterystyczne jest także miejsce występowanie zmian i pozwala to łatwo odróżnić łojotokowe zapalenie skóry od łuszczycy. Pojawiają się one wszędzie tam, gdzie na skórze znajdują się większe skupiska gruczołów łojowych, czyli przede wszystkim na skórze głowy i innych partiach owłosionych, na twarzy, za uszami. Na reszcie ciała najczęściej zlokalizowane są na klatce piersiowej, zwłaszcza w górnej części, oraz na plecach. To miejsca, w których rumień i łuski pojawiają się najczęściej, ale mogą też oczywiście, zależnie od rozmaitych warunków, pojawiać się w innych partiach ciała. Ogniska chorobowe często znajdują się w okolicach brwi i fałdów nosowo-policzkowych, sporadycznie – na całych policzkach i czole, a nawet górnej wardze. W szczególnie ciężkich przypadkach zmiany wykraczają poza obręb skóry owłosionej i pojawiają się na granicy ze skórą gładką, najczęściej na głowie i w okolicach uszu. Co istotne, zmianom tylko czasami towarzyszy uczucie swędzenia czy pieczenia, zwykle wówczas, gdy chory ma podwyższoną temperaturę. Mimo jednak iż choroba ta nie jest jeszcze dokładnie poznana, można określić pewne grupy ryzyka. Przede wszystkim ŁZS najczęściej dotyka osoby, które mają skórę tłustą, czyli łojotokową. Jest ona bardziej podatna na zachorowanie niż skóra mieszana i sucha. Czasami choroba wywoływana jest przez drożdżaki. Jeśli trafią one na podatny grunt, czyli skórę łojotokową, a do tego zmiany nie będą leczone, mogą w krótkim czasie przerodzić się w przewlekłą postać łojotokowego zapalenia skóry. Wywoływać chorobę może również stosowanie agresywnych kosmetyków z konserwantami i sztucznymi substancjami zapachowymi, które powodują podrażnienie skóry. Również nadmierna ekspozycja na słońce sprzyja nadmiernemu łojotokowi i w konsekwencji może doprowadzić do łojotokowego zapalenia skóry. U pewnej liczy chorych przyczyną zachorowania były zanieczyszczenia powietrza czy nawet noszenie niewłaściwego nakrycia głowy. Bardzo silnym czynnikiem wywołującym łojotokowe zapalenie skóry, podobnie jak łuszczycę, jest stres, a także stany lękowe i zaburzenia depresyjne. Także różnego rodzaju zaburzenia odżywiania mogą po jakimś czasie zaskutkować pojawieniem się zmian dermatologicznych (na tą chorobę często cierpią osoby chore na anoreksje) Ponadto choroba dotyka najczęściej mężczyzn niż kobiety, ale za tem może pojawić się na kazdym etapie życia, występuje nawet u niemowląt. Zwiększoną częstość występowania schorzenia obserwuje się u osób cierpiących na choroby związane z brakiem odporności, nosicieli wirusa HIV, cukrzyków, u osób, które cierpią na zapalenie trzustki oraz wirusowe zapalenie wątroby typu B. Szczególnie narażone na zachorowanie są również osoby z zespołem Downa oraz chorujące na choroby neurologiczne, na przykład Parkinsona, epilepsję, cierpiące na porażenie nerwu twarzowego i choroby rdzenia kręgowego.

Najczęściej stosuje się leczenie miescowe, polegające na smarowaniu zmian skórnych leczniczymi kremami z środekim przeciwgrzybicznym oraz przeciwzapalnym. Zapobiegają one rozwoju infekcji grzybicznych, nie dopuszczają do powstawania ognisk zapalnych oraz łagodzą objaw choroby. Gdy kuracja okazuje się niewystarczalna, chorym podaję się dodatkowo preparaty doustne, mające podobne działanie ale o wiekszym stężeniu substancji aktywnych. Często także leczenie zaczyna sie od dość silnego złuszczenia skóry , co ma na celu odsłonięcie naskórka i umożliwienie dotarcie do niego substancji aktywnych znajdujących się w kremach. Zabiegu tego dokonuje się specjalnym preparatem, np. na bazie oliwy salicylowej. Ponieważ łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą, bardzo istotna jest codzienna pielęgnacja skóry. Zapobiega to nawrotom oraz zaognieniu stanu skóry. Niezbędne jest używanie specjalnych preparatów zawierających składniki przeciwgrzybicze i delikatnie złuszczające, należy także unikać czynników, które chorobę zaostrzają, jak np. stres, nadmierna ekspozycja na słońce czy stosowanie kosmetyków o agresywnym, chemicznym składzie.