Indywidualizm-skłonność do afirmacji własnego „ja”. Skłonność ta wyraza się w teorii, która wysuwa prawa jednostki przed prawa społeczeństwa. Postawa indywidualistyczna polega na przedkładaniu szczęścia rodzinnego, wartości codziennej pracy nad wszelkie zaangażowanie polityczne, życia prywatnego nad publiczne (np. ostateczna postwa Camusa, który z początku wyznawał zasade zaangażowania politycznego). Liberalne panstwo jest naprawde demokratyczne jeśli troszczy się o wartosci zycia indywidualnego, w przeciwienstwie do totalitarnego etatyzmu, sprowadzającego wartość jednostki do jej funkcji społecznej (przykładowo uznającego wartość twórczości artystycznej jedynie jako propagandy ideologicznej). Deklaracja praw człowieka przyznaje jednostce szczególne prawa, których kazde panstwo ma moralny obowiązek przestrzegac (prawa jednostki do przyzwoitego poziomu zycia,potępienie tortur i nieludzkiego postepowania, nienaruszalnośc dóbr osobistych jednostek ). W swej skrajnej postaci indywidualizm prowadzi do systematycznej opozycji obywatela wobec władzy i do anarchizmu. Zasadniczym problemem filozofii prawa (Umowy społecznej Rousseau, filozofii prawa Kanta i Fichtego) jest godzenie wolności jednostki z koniecznościami (ograniczeniami) , jakie niesie ze soba życie w społeczenstwie. Godzenie to wyraża się pojeciem „wpływu”, czyli działania jednej wolności na drugą. Panstwo powinno „wpływać” na jednostki poprzez wychowanie społeczne, narodowe i obywatelskie, a nie zadawać im gwałtu.