lub koopercyjne (ang. cooperative security). Termin ten ma genezę w negocjacjach rozbrojeniowych prowadzonych między dwoma blokami w okresie zimnej wojny. Oznaczał wtedy akceptację przez zainteresowane państwo inspekcji na miejscu, do czego potrzebna była współpraca, czyli kooperacja. Natomiast niekooperatywne techniki zakładały jednostronne monitorowanie poziomu uzbrojenia w poszczególnych kategoriach za pomocą nowoczesnych środków technicznych, bez konieczności akceptacji i udziału zainteresowanego państwa. Działania te miały przeciwdziałać nadmiernemu nagromadzeniu bojowych środków walki, co miało zapobiegać konfliktom zbrojnym i wpływać odprężająco na sytuację międzynarodową. Wymagało to akceptacji poddania się ograniczeniom zdolności wojskowych. Współcześnie funkcjonujące rozumienie pojęcia bezpieczeństwo kooperacyjne zostało wypracowane w NATO. Zgodnie z nim Sojusz Północnoatlantycki został uznany za integralną część struktury kooperacyjnego bezpieczeństwa europejskiego. W tym rozumieniu kooperacyjne zapewnianie bezpieczeństwo zakłada budowanie systemu współzależnych, współpracujących z sobą i wzajemnie uzupełniających się podmiotów stosunków międzynarodowych i bezpieczeństwa oraz kompleksowe ujmowanie bezpieczeństwa, jako reakcję na istniejące i przewidywane zagrożenia. System ten wymaga ustanowienia i sprawnego funkcjonowania podziału pracy między podmiotami kreującymi bezpieczeństwo.