Tak miłość jest skarbem wielkim bardzo i w ogóle. To piękne uczucie.Arachne w pająka przeistoczona Opiece Niebios Należy przypisać Przeobrażenie Arachne w pająka. Do dzisiaj wzbudza w śmiertelnych zachwyt Wielkoduszność Ateny – Tej matrony z włócznią – Która nie bacząc na doznane krzywdy, Na urągowisko i potwarz, Podniosła małą dziewkę z martwych I dała jej odwłok. Arachne w istocie przędła lepiej; zaliż Przystoi byle tkaczce wynosić swe welony i wieszać na drzewach, Gdy bogini z włócznią – W nieśmiertelnym mozole – Dziergała swą szmatę? Inna rzecz pająk. Onże, stwór pośledni, Nie zagraża bogom; jest dziełem ślepego Zrządzenia natury; mieszaniną popiołu i pleśni; Pożal się, Zeusie: wirtuozem odbytu. I tak Metamorfoza Arachne Była nie tylko strzelistym aktem dobroci, Ale i cierpkim owocem Głębokiego Rozumu. Nie stało się od razu – o nie. W wielkim bólu Każdy paluszek dziewicy wypuszczał kosmate kłącza, Wysmukła szyja wchodziła w kadłub jak dłuto w głaz; Oczy ogromniały od grozy. W wielkim lęku Delikatny narząd płci i czułości, Przeobrażał się w chitynowe obcęgi instynktu. A żądza krwi Dopiero miała nadejść. Jednakże – Jak twierdzą obeznani w rzeczy – Prawdziwa męka wstrząsnęła półowadzim ciałem Arachne, Gdy już doszczętnie stał się jawny Wyrok O dozgonnej utracie głosu. Opiece Niebios Należy przypisać Przeobrażenie Arachne w pająka. Odtąd Dzieło Rozwija się dalej, W wielkim skupieniu i poczciwym majsterstwie, Bez zbędnej pychy, Obrażania matron, Niecenia waśni, Mącenia natury.