Śmiało mogę zaryzykować stwierdzeniem, że życie pozbawione przyjaźni jest tym odczynu obojętnego. Przyjaźń, jest jedną z tych doniosłości wysoko sytuowanych w hierarchii ludzkich wartości. Myślę, że ten dar, którym jest prawdziwy przyjaciel, jest tak bardzo doceniany, z uwagi na to, że tak niewielu ludzi go otrzymało. Wartość przyjaźni znakomicie została przedstawiona w filmie ,,Bezcenny dar". Zostaje ona wymieniona jako druga, spośród niewidzialnych dwunastu podarunków, które zmarły dziadek, składa w ofierze zdemoralizowanemu wnukowi. Film w wyrafinowany sposób, wyśmiewa interesowność drugiego człowieka i patrzy w oczy temu, kto może odmienić nasze życie. Dziesięciolatka z białaczką oraz jej matka stały się filarami prawdziwej przyjaźni, którą pierwszy raz od najmłodszych lat mógł doświadczyć. Można rzec, że przyjaźń cechuje się niezwykłą wieloaspektowością. Pod żadnym względem nie jest jednolita. Potrafi płakać, pomagać, kochać, wybaczać, śmiać się i uczyć. Jest jak rzadki gatunek pięknego kwiatu, który dzięki odpowiedniej pielęgnacji będzie wzrastał wiecznie. Przyjaciele to ci ludzie, którzy mimo wieloletniej znajomości, potrafią odkrywać się na nowo, docierać się z każdą sytuacją. Jednak czym się cechuje ta prawdziwa przyjaźń? Myślę, że odpowiedź na to pytanie warto zacząć od strony pokorności. W dzisiejszych czasach, słowo to nie cieszy się niestety zbyt dobrą opinią. A to właśnie pokora i cierpliwość są tymi właściwymi fundamentami przyjaźni. Pokora, podobnie jak empatia, to te dwie karty, które po wyciągnięciu dają nam możliwość dzielenia radości, pasji, ambicji, smutków oraz rozczarowań przyjaciela. Również umiejętność słuchania sprawia, że przyjaźń nie pozostaje bezowocna. Wykluczając dialog, sami zamykamy sobie drogę do lepszego poznania drugiej osoby. Wiele osób z otoczenia Violetty Villas, mówiło, że była ona osobą, która dla siebie brała z ludzi, tyle ile to tylko było możliwe,  jednocześnie nie dając nic od siebie. Prawdziwa przyjaźń to ta, w której czujemy się szczęśliwi, gdy możemy dawać. Kolejnym aspektem udanej przyjaźni jest pokrewieństwo dusz. Jest to czynnik często od nas niezależny, ponieważ przez zbyt dużą rozbieżność psychiczną, duchową i emocjonalną ludzie nie mogą się porozumieć. Brak wewnętrznego porozumienia doprowadza człowieka do swego rodzaju pęknięcia, powodującego mimowolne zamykanie się na drugą osobę. Nie można jednak powiedzieć, że nawet ta prawdziwa przyjaźń pozbawiona jest kłótni i nieporozumień. Różnica jest jednak zasadnicza. Ta prawdziwa przyjaźń potrafi wybaczać. Obiegowe opinie związki oparte na przyjaźni uważają za trwalsze i silniejsze. Myślę, że w stwierdzeniu tym, zawiera się dużo prawdy, chociażby przez wzgląd mniejszy odsetek rozwodów. Zazwyczaj takie pary, lepiej radzą sobie w pokonywaniu kryzysów, dochodzeniu do porozumień, dobrze się wzajemnie znają, wiedzą czego mogą od siebie oczekiwać. Sytuacja komplikuje się jednak, gdy przyjaźń, zaczyna przeradzać się w jednostronną miłość. Przyjaźń damsko-męska jest tym charakterystycznym odłamem przyjaźni, który mimo jak najlepszych warunków do rozkwitu, może się zgiąć pod ciężarem niezgodności co do wzajemnych uczuć lub ukrywania uczucia, co jest kłamstwem, na które w przyjaźni miejsca nie ma. Zrozumienie, szczerość, empatia, siła, pokorność; to te oblicz przyjaźni, które warto pielęgnować. Pamiętajmy  o tym, jak ważna jest wiara w przyjaciela, umiejętność odkrywania jego prawdziwej wartości. Czasami dobrze jest usłyszeć: ,,Dziękuję, że jesteś".