Przywództwo klasyczne oznacza dominację jakiejś wybitnej jednostki lub elitarnej grupy osób. Taa jednostka lub grupa wydają innym polecenia lub manipulują nimi, aby działali dla jakiegoś celu który może, lecz nie musi być otwarcie zdeklarowany. Inni członkowie społeczeństwa lub organizacji stosują się do dyrektyw wydanych przez przywódcę lub przywódców, nie kwestionują ich otwarcie i wykonują wszelkie polecenia, głównie ze strachu przed konsekwencjami nieposłuszeństwa, z szacunku dla przywódcy lub z obu tych powodów jednocześnie. Klasyczne przywództwo może więc przyjmować formę represyjną lub łagodną albo być połączeniem obu. Funkcjonuje ono dobrze, gdy przywódcy i podległe im jednostki zgadzają się, że przywódca ma prawo bądź obowiązek dyktować innym, jak mają postępować. Przywództwo transakcyjne- przywódca transakcyjny postrzega członków grupy jako jednostki, poświęcając więcej uwagi ich umiejętnościom, potrzebom i motywom, niż to ma miejsce w przypadku p. klasycznego. Podstawową ideę, na której opiera się paradygmat transakcyjny, odzwierciedla popularna definicja przywództwa jako procesu, w którym jednostka świadomie wykorzystuje swój wpływ, aby „ukierunkować, porządkować oraz wspomagać czynności i relacje w grupie lub organizacji”. Przywódcy i członkowie grupy kontaktują się ze sobą i negocjują umowy, czyli zawierają „transakcje”. Bardzo ważne jest zatem, aby przywódca mógł nagradzać członków grupy. W niektórych przypadkach konieczne jest korygowanie podwładnych albo angażowanie się przywódców wyłącznie w sprawy wymagające ich bezpośredniej uwagi, co określa się mianem zarządzania przez wyjątki. Wyróżnia się dwa rodzaje przywódców transakcyjnych: -na najwyższym poziomie rozwoju przywódca stara się osiągnąć swoje osobiste cele, choć mogą one się przysłużyć interesom członkom grupy przez umowy jakie zawierają z załogą -inni zwani „graczami zespołowymi” troszczą się o interesy swoich podwładnych i utrzymanie dobrych stosunków z jednostkami i zespołem jako całością. Przywódcy tego rodzaju starają się przekonać członków grupy i wpłynąć na ich działania, aby osiągnąć określone cele, uwzględniając do pewnego stopnia ich opinie w negocjacjach. Motywują, kontrolują, ukierunkowują, rozwijają i uczą. Przywództwo wizjonerskie- od podwładnych wizjonerskich przywódców oczekuje się, że nie będą bierni, lecz włączą się w działania grupy, będą pracować, aby realizować wizję oraz wyrażą swoje poglądy, wpływając w ten sposób na kierunek działań. Liczne głosy stanowiące wkład pracowników w organizację, pozwalają skłonnemu do słuchana przywódcy spojrzeć na złożone i zagmatwane sytuacje z wielu różnych punktów widzenia, co zwiększa jego szanse na wybór właściwej strategii. Przywódca wizjonerski wykorzystuje konsultacje w większym stopniu niż przywódca transakcyjny, biorąc pod uwagę również głosy spoza najbliższego otoczenia. Działają głównie przez inspirację i wizję. Przywództwo organiczne- Przywódcy działają w kulturowo różnorodnym otoczeniu, w którym wiedza i wykwalifikowana siła robocza jest najważniejszymi warunkami sukcesu. W organizacjach organicznych poszczególni członkowie grup roboczych mogą się zmieniać w zależności od bieżących potrzeb i uczestniczyć w kilku takich grupach co oznacza, że otoczenie w grupie jest interpretowane wspólnie a przywódcy mogą się wyłaniać spośród grupy zamiast być formalnie wyznaczani. Źródłem zaangażowania grupy jest popieranie wartości i procesów wspólnych dla danej grupy oraz chęć samookreślenia się.