Artyści, aby ukazać emocje w swoich dziełach, używają różnorakich środków wyrazu. Różnią się one w zależności od rodzaju wytworu kultury, jednak mają one ten sam cel. Służą przedstawieniu emocji oraz uczuć, ale mają przede wszystkim spowodować, iż odbiorca je przeżyje, będzie je współodczuwał. Ukażę sposoby, którymi posługiwał się Picasso w obrazie pt. „Szlochająca kobieta” i porównam je do środków literackich użytych przez Leopolda Staffa w wierszu pt. „Deszcz jesienny”

Pablo Picasso często posługiwał się figurami geometrycznymi, które zapewniały wyjątkowość jego obrazom i wpisywały się w nurt kubistyczny. Sam tytuł bezpośrednio nazywa sytuację przedstawioną na płótnie. A emocje są przekazane poprzez ujęcie chwili, w której postać będąca na obrazie przeżywa moment kryzysowy. Autor użył więc konkretnej postaci oraz sytuacji, aby odzwierciedlić uczucia, które chciał uwidocznić na obrazie. „Szlochająca kobieta” przedstawia zrozpaczoną twarz kobiety podzieloną liniami stanowiącymi zarazem obszary graniczne konkretnych kolorów. Kolory te kontrastują ze sobą, przez co barwy zielone, szare oraz siwe wyróżniając się tworzą atmosferę niepokoju. Chaos ten, spowodowany wieloma kolorami oraz kształtami odzwierciedla chaos wewnętrzny osoby przedstawionej na obrazie. Ten sposób prezentacji postaci ma na celu ukazanie w groteskowy sposób tego, co dzieje się w umyśle człowieka w chwilach załamania, niepokoju i smutku. Sam wyraz twarzy(rozwarte, zniekształcone, sine usta przy których znajduje się dłoń z chustką i oczy rozmieszczone oraz ukształtowane w taki sposób, iż zdaje się jakoby leciały z nich łzy) sprawiają, iż postrzegamy dramatyzm chwili uwidocznionej na płótnie. Granatowe linie biegnące po policzkach kobiety z obrazu zdają się stróżkami łez. Warto zauważyć, iż obraz ten dzięki kolorom posiada bardzo ciekawie zbudowaną przestrzeń. Im dalej punktu centralnego, tym barwy stają się bardziej żywe i ciepłe. Natomiast, im bliżej środka odcienie są ciemniejsze oraz zimniejsze. Ten zabieg ma na celu zobrazowanie przestrzeni życiowej na przykładzie przestrzeni obrazu. Świat zewnętrzny jest kolorowy, jaskrawy, człowiek z zewnątrz, z pozoru wyglądają normalnie, jednak to, co szare, smutne i ponure znajduje się wewnątrz człowieka. Prawdziwe dramaty odbywają się na poziomie psychiki. Zdaje się jakby Picasso uwieczniając chwilę przedstawiającą dramat ukazał jednocześnie warstwowość tego zjawiska, jego funkcjonowanie w świecie. Każdy kolor ma swoją symbolikę. Siność oraz bladość, które są wokół ust oraz zastępują ich naturalną, różową barwę symbolizują smutek, śmierć, brak witalności. Zdaje się, iż kolor ten powstał u kobiety w skutek nieustannego płaczu, a grymas jest wynikiem wewnętrznego bólu. Osoby, które są w stanie rozpaczy bardzo często zasłaniają dłońmi twarz, czy usta, dlatego też kobieta z obrazu została namalowana w takiej pozycji. Dzieło to poprzez powyższe techniki malarskie obrazuje tragedię wewnętrzną, rozpacz oraz głęboki smutek i idealnie odzwierciedla tytuł obrazu.

Leopold Staff w wierszu pod tytułem „Deszcz jesienny” ukazuje melancholię, smutek. Autor był czołowym przedstawicielem młodopolskiego dekadentyzmu. Twórcy tego okresu szczególnie upodobali sobie jesień, ponieważ jest ona porą melancholijną, podczas której cała natura powoli zamiera, przygotowując się do zimy. Sam tytuł tworzy więc atmosferę smutku. Pierwsza strofa skupia się na samym deszczu i porównaniu go do łez. Autor w świecie przedstawionym ukazuje stan wewnętrzny podmiotu lirycznego. To utwór impresjonistyczny, ponieważ nie przedstawia rzeczywistości, a impresje, czyli subiektywne wrażenia, chwilowe stany wewnętrzne. W tym przypadku jest to smutek podmiotu lirycznego. Jest on ukazywany poprzez różne środki stylistyczne, takie jak: powtórzenia, refren, onomatopeje, epitety (np.: „czarnej żałoby”, czy „płomienne łzy”- sam tytuł jest epitetem), wyjątkowa rytmika wiersza, animizacje. Autor opisuje sny, jako mary tułające się po głuchej i ciemnej przestrzeni. Barwy w tym utworze są ciemne, przytłaczające i ukazują smutek, wewnętrzne załamanie i samotność podmiotu lirycznego, który stwierdza, iż ktoś bliski mu zmarł, aczkolwiek nie wie kto to. Odczuwa wewnętrzną pustkę. Przez swój wewnętrzny stan zauważa wyłącznie negatywne postawy ludzkie oraz tragedie zdarzające się na całym świecie. Wśród nich jest pożar, w którym zginęły dzieci, śmierć nędzarza spowodowana brakiem jałmużny. Uczucia ukazane są więc nie tylko poprzez barwy i środki stylistyczne, ale szczególnie wyraźne są w przedstawionych sytuacjach opisanych w sposób potęgujący negatywne odczucia. Utwór ten jest również bardzo symboliczny. Symbole wstępują w kolorach, obrazowym opisie zjawisk, ale także w takich fragmentach, które opisują wnętrze podmiotu lirycznego, np.:

„Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię…”

Szatan podmiotu lirycznego jest symbolem jego duszy, która jest smutna i niszczycielska. „Mój szatan” to inaczej „Mój mrok”. Ogród, czyli symbol życia staje się przez wnętrze podmiotu „straszną pustelnią”. Emocje ukazane przez Staffa zostały nie tylko opisane, ale autor przedstawił też ich siłę sprawczą. Negatywne uczucia podmiotu lirycznego zamieniły całą przestrzeń wokół jego w smutną, pustą, przerażającą. Emocje negatywne mają więc moc niszczycielską i wpływają nie tylko na człowieka, ale też całą przestrzeń, a zarazem powodują, iż osoba, która odczuwa negatywne emocje, nie potrafi spojrzeć na świat pozytywnie. Widzi go w szarych, smutnych barwach. Utwór ten ma wydźwięk bardzo negatywny, przedstawia sobą emocje podmiotu lirycznego związane z jego samotnością.

Artyści aby ukazać uczucia używają wielu sposobów. Pablo Picasso emocje przedstawione na swoim obrazie pokazał poprzez kontrastujące kolory mające symboliczne znaczenie, kształty geometryczne oraz wyraz twarzy postaci z obrazu. Leopold Staff w swoim wierszu „Deszcz jesienny” również używa symboli, ale posiłkuje się też wieloma środkami stylistycznymi, które powodują, iż uczucia podmiotu lirycznego zyskują niszczycielski charakter. Oba dzieła przedstawiają smutek, załamanie. Picasso jednak skupił się na jednaj, konkretnej osobie przeżywającej tragedię. Staff natomiast pokazał także przestrzeń wokół cierpiącego podmiotu lirycznego, która obrazuje jego wewnętrzne rozterki.