Działo Adama Mickiewicza pt. “Pan Tadeusz” powstało w latach 1832-1834. Utwór ten był wynikiem tęsknoty za krajem oraz patriotyzmu poety. Opowiada n fragment z historii szlachty. W mojej pracy postaram się udowodnić, że “Pan Tadeusz” to dzieło zasługujące na miano epopei narodowej. Pokazuje on życie warstw szlacheckich w początkach XIX w. Ukazuje wewnętrzne zróżnicowanie w obrębie różnych grup szlachty: magnaterię - w utworze reprezentuje Hrabia Horeszko, średnią szlachtę zaś ukazuje Sędzia Soplica. Dzieło zapoznaje czytelnika z różnymi zwyczajami szlacheckimi na przykład polowanie, ucztą czy też ze zbrojną interwencją, czyli zajazdem. Na pewno był to obraz zgodny z realiami dziewiętnastowiecznej rzeczypospolitej znajdującej się pod zaborami: pruskim, austriackim i rosyjskim. Utwór ukazuje również ginący stary świat szlachecki, a na jego miejsce wchodzący wraz z nowym pokoleniem zupełnie inny porządek. Akcja dzieła toczy się na tle ważnych dla Rzeczypospolitej wydarzeń historycznych - przemarszu wojsk generała Dąbrowskiego przez Litwę, kampanii Napoleona Bonaparte przeciw carskiej Rosji oraz powstania Księstwa Warszawskiego. Zgodnie z tradycją gatunku utwór zaczyna się inwokacją. Adam Mickiewicz celowo dodał do niego duża ilość różnorodnych opisów spowalniających akcje i ograniczających ilość wydarzeń, aby zachować epicki charakter opowieści. Ogromnym walorem dzieła jest niezwykłe bogactwo stylu z licznymi środkami artystycznego wyrazu oraz dbałość o szczegóły. Utwór liczy sobie ponad dziesięć tysięcy wersów, których każdy na trzynaście zgłosek. Myślę, że wymienione powyżej argumenty powinny przekonać nawet najzagorzalszych niedowiarków, że “Pan Tadeusz” to epopeja narodowa.