Bohaterowie książki A. Kamińskiego pt. “Kamienie na szaniec” umieli pięknie żyć i pięknie umierać. Poznajemy ich w momencie, gdy młodość jeszcze prawie graniczy z dzieciństwem. Właśnie zdali maturę i pragną zdobywać cały świat. Byli uczniami jednej z najlepszych szkół średnich w Warszawie, wielu z nich miało wybitne uzdolnienia, mieli otwarte głowy i wysokie aspiracje życiowe. W przeżywaniu problemów czasu okupacji zostało też przedstawione dojrzewanie, które jest nie tylko nabywaniem odwagi, męstwa, twardości charakteru, ale także pogłębiającą się wrażliwością moralną. Mieści się w niej poczucie odpowiedzialności za dom rodzinny, mądrze pojęte koleżeństwo, uczciwość w docenianiu samego siebie. Młodzież z “Kamieni na szaniec"była religijna. Wynikało to nie tylko z ducha, w jakim kształtował ją dom i harcerstwo, tak głęboko przepojone ideałami chrześcijańskimi, ale był to także wybór moralny. Widać to zwłaszcza wyraźnie w postawie Alka, przy konfesjonale rozstrzygającego dręczące problemy sumienia. On też myślał o śmierci w perspektywie człowieka wierzącego. Nie byli wcale pokoleniem straceńców, obca im była wszelka desperacja czy katastroficzne nastroje. Byli prawdziwie młodzi i potrafili się bawić, uczyć, kochać i pasjonować wieloma sprawami, ale ponadto był w nich głęboko zakorzeniony kodeks norm moralnych. Przygoda, która jest wciąż obecna w “Kamieniach na szaniec” jest zarazem szkołą charakterów. Właśnie przeżywając tę przygodę wawerczycy uczyli się punktualności, posłuszeństwa, rzetelności i uczciwego stosunku do obowiązków, uczyli się i tej trudnej prawdy, że odwagą musi kierować rozsądek. Kamiński w ostatnim rozdziale książki pisze, że jest to “Opowieść o wspaniałych ideałach BRATERSTWA I SŁUŻBY”, o ludziach, którzy potrafili pięknie żyć i pięknie umierać. Wielotysięczne nakłady “Kamieni na szaniec” zawsze błyskawicznie znikają z półek księgarskich. Książka cieszy się niesłabnącą popularnością wśród kolejnych pokoleń młodych czytelników. Młodsi szukają w niej przede wszystkim sensacyjnej akcji, starsi wzorców osobowościowych. Książka i zaprezentowane przeze mnie argumenty przemawiają same za siebie, co w rezultacie daje odpowiedź na postawianą na początku hipotezę.