AUTODIAGNOZA WŁASNYCH MOŻLIWOŚCI KOMUNIKACYJNYCH

W poniższym teście znajduje się osiemdziesiąt pytań. W każdym pytaniu występuje odpowiedź (P) - prawda lub (N) – nie prawda. Jeśli zgadzasz się z twierdzeniem – wpisz P, jeśli nie zgadzasz się – wpisz N. Staraj się wpisywać odpowiedzi bez dłuższego zastanowienia. Czas 20 minut.

1. Humor najczęściej rozładowuje napięcie na spotkaniach z innymi. P N
2. Osoby sugerujące „wybierzmy przewodniczącego” bardzo często same chcą zostać wybrane. P N
3. Rysowanie czegoś na papierze na ogół pomaga słuchać. P N
4. Ludzie nie lubią słuchać i czytać o tym, z czym się nie zgadzają. P N
5. Plotki nigdy nie są godne uwagi. P N
6. Porozumiewanie się jest łatwe. P N
7. Ci, którzy nie słuchają, na ogół nie są zainteresowani. P N
8. Jeżeli ktoś nie przestaje mówić, oznacza to, że ma do przekazania dużo ważnych informacji. P N
9. Ludzie przeważnie zapominają o tym, co ich nie interesuje. P N
10. Sposób w jaki się stoi jest ważną formą komunikacji. P N
11. Uważne słuchanie jest rzeczą naturalną. P N
12. Mówienie w sposób przekonywający jest jedną z najważniejszych
    umiejętności potrzebnych do zapewnienia skutecznej komunikacji. P N
13. Jeżeli zranione zostały czyjeś uczucia komunikacja nie była skuteczna. P N
14. Uśmiech nie zawsze oznacza zadowolenie. P N
15. Osoba przychodząca na zebranie jako pierwsza jest na ogół najbardziej nim zainteresowana. P N
16. Zachęcanie małomównych do zabierania głosu nie ma większego sensu, choć może jest uprzejme. P N
17. Ludzie dający się najłatwiej przekonać to prawie zawsze ci, którzy najszybciej pojmują. P N
18. Ubiór odzwierciedla osobowość. P N
19. Osoba dobrze rozumiejąca dane zagadnienie przeważnie umie dobrze je zakomunikować. P N
20. Osoba, która na zebraniu siedzi na „szczycie stołu” może usiłować dominować nad innymi. P N
21. Sposób, w jaki wypowiada się dane słowo wpływa na jego znaczenie. P N
22. Kiedy ludzie obawiają się krytyki, skłonni są mniej mówić. P N
23. W większości przypadków ciszę można rozumieć jako zgodę. P N
24. Osoba, która najwięcej mówi, zapewne usiłuje zdominować innych. P N
25. Znaczenie słów rzadko jest przyczyną nieporozumień. P N
26. Najlepszym sposobem na wyrażenia złości jest podniesienie głosu. P N
27. Ludzie przeważnie lepiej się porozumieją, kiedy są w dobrym nastroju. P N
28. Osoby otwarte mogą się dogadać o wiele łatwiej niż osoby skryte. P N
29. Jeżeli ktoś jest zły przeważnie mówi mniej. P N
30. Siadanie najdalej od stołu może oznaczać najmniejsze zainteresowanie tematem. P N
31. Jeżeli polecenie zostało dobrze zrozumiane, prawie zawsze zastanie dobrze wykonane. P N
32. Samo słuchanie o cudzych kłopotach nie ma większego sensu, chyba że jesteś w stanie coś doradzić. P N
33. Krzyczenie na ludzi nigdy niczego nie daje. P N
34. Wyciągnięcie na krześle może oznaczać brak uwagi. P N
35. Częste spoglądanie na zegarek oznacza zapewne chęć opuszczenia zebrania. P N
36. Członek zespołu wciąż proponujący różne sposoby załatwienia spraw jedynie opóźnia prace i zmniejsza efektywność zespołu. P N
37. Częste i głośne powtarzania stanowiska jest na ogół najskuteczniejszym sposobem przeforsowania go. P N
38. Rozglądanie się na wszystkie strony podczas gdy ktoś mówi zapewne oznacza brak zainteresowania omawianym tematem. P N
39. Ludzie którzy mówią mniej mają mniej do zaoferowania. P N
40. Osoba która chce podejść do tablicy lub wykresu może usiłować zdominować innych. P N
41. Złość można wyrazić w taki sposób, że odbiorca zrozumie ją i zaakceptuje. P N
42. Ze strachu przed ośmieszeniem ludzie mogą twierdzić, że rozumieją temat podczas gdy tak nie jest. P N
43. Za skuteczność komunikacji odpowiada wyłącznie mówiący. P N
44. Uczucie wyrażone w trakcie komunikacji może być ważniejsze od wypowiedzianych słów. P N
45. Człowiek inteligentny powinien zrozumieć informację za pierwszym razem. P N
46. Zażarty spór jest na ogół oznaką skutecznej komunikacji. P N
47. Przejęzyczenie, np. użycie złego słowa, może oznaczać szczerość uczuć. P N
48. Pomiędzy kłócącymi się rzadko dochodzi do skutecznej komunikacji. P N
49. Podnoszenie głosu może oznaczać entuzjazm. P N
50. Wyraz twarzy mówiącego może zmienić znaczenie wypowiadanych słów. P N
51. Osoba zadająca wiele pytań nie rozumie zagadnienia tak dobrze, jak osoba pytająca mało. P N
52. Jeżeli ludzie czegoś nie rozumieją, prawie zawsze to powiedzą. P N
53. W czasie zebrania należy unikać sporów. P N
54. Skinięcia głową w trakcie słuchania przeważnie oznaczają zainteresowanie. P N
55. Uniesienie brwi może spowodować zamilknięcie mówiącego. P N
56. Osoby o silnym charakterze rzadko nakłaniają nas do twierdzenia, że się z nimi zgadzamy, jeśli w rzeczywistości jest inaczej. P N
57. Osoby posiadające bogate słownictwo mogą porozumieć się o wiele łatwiej. P N
58. Ten, kto przychodzi na zebranie ostatni, jest przeważnie najmniej zainteresowany tematem. P N
59. Jeżeli tylko jest to możliwe, informację należy przekazywać ustnie, a nie pisemnie. P N
60. Przedmioty znajdujące się w czyimś pokoju mogą świadczyć o osobowości tej osoby. P N
61. Powtórzenie tego, co ktoś powiedział, jest dobrą formą sprawdzenia, czy się zrozumiało. P N
62. Błędne wypowiedzenie słowa może czasem wyjawić więcej niż wypowiedzenie
    go poprawnie. P N
63. Brak wiadomości to dobra wiadomość. P N
64. Słuchanie bez wypowiadania się może być samo w sobie bardzo pożyteczne. P N
65. Komunikacja pisemna jest zawsze bardziej skuteczna niż ustna. P N
66. Osoba małomówna zrozumie informację gorzej niż osoba zadająca pytania. P N
67. Komunikacja skuteczna zachodzi tylko wtedy, gdy odbiorca rozumie informację
    w sposób zamierzony przez nadawcę. P N
68. Ludzie obcy mogą porozumiewać się równie skutecznie, co osoby znające się. P N
69. Osoby , które naprawdę z czymś się nie zgadzają, mogą wyrazić zgodę tylko
    dla uniknięcia dalszej dyskusji. P N
70. Ludzie często porozumiewają się nie zauważając tego. P N
71. W trakcie przekazywania informacji jej znaczenie na ogół się nie zmienia. P N
72. Poprawna ortografia jest istotna dla komunikacji pisemnej. P N
73. Członek zespołu mówiący najwięcej jest prawie zawsze najbardziej efektywny. P N
74. Sposób, w jaki ktoś ściska dłoń, odzwierciedla jego osobowość. P N
75. Czasem nawet najdrobniejsze gesty znaczą tyle samo co słowa. P N
76. Zespół, w którym dochodzi do niewielu sporów, jest bardziej efektywny od tego,
    w którym jest ich wiele. P N
77. Wszystkie ważne informacje przekazuje się ustnie lub pisemnie. P N
78. Książki, które ktoś czyta, mogą wiele powiedzieć o jego osobowości. P N
79. Gestykulacja podczas mówienia na ogół przeszkadza w skutecznej komunikacji. P N
80. Rożni ludzie przekazują te same uczucia na różne sposoby. P N

Wyniki testu

SPOSÓB OBLICZANIA WYNIKÓW KLUCZ A (błędy w komunikacji)
Obliczamy ilość odpowiedzi typu „N” 3,5,6,8,11,12,13,16,17,19, 23,25,26,28,31,32,33,36,37,39, 43,45,46,48,51,52,53,56,57,59, 63,65,66,68,71,72,73,76,77,79. KLUCZ B (komunikacja werbalna) Obliczamy ilość odpowiedzi typu „P” 1,2,4,7,9,21,22,24,27,29, 41,42,44,47,49,61,62,64,67,69.

KLUCZ C (komunikacja niewerbalna) Obliczamy ilość odpowiedzi typu „P” 10,14,15,18,20,30,34,35,38,40, 50,54,55,58,60,70,74,75,78,80.

A. Błędy w komunikacji

Wynik A = 26

B. Komunikacja werbalna

Wynik B = 19

C. Komunikacja niewerbalna

Wynik C = 16

SUMA WYNIKÓW (A + B + C = 59 )