To zjawisko fizyczne polegające na zmianie kierunku rozchodzenia się promieni świetlnych przez dwa ośrodki przezroczyste. Przyczyną takiego zachowania się światła jest to, że światło ma różne prędkości w zależności od tego przez jaki ośrodek przechodzi. Im większa gęstość ośrodka, tym światłu “trudniej jest się przez niego przedrzeć” - czyli ma w nim mniejszą prędkość, niż w ośrodkach o mniejszej gęstości. W opisie tego zjawiska stosujemy następujące oznaczenia: Jeżeli w punkcie, w którym promień świetlny pada na powierzchnię styku dwóch ośrodków, wystawimy prostą n prostopadłą do tej powierzchni, to: Kątem padania (α) - nazywamy kąt pomiędzy promieniem padającym, a prostą n, Kątem załamania (β)- nazywamy kąt pomiędzy promieniem załamanym, a prostą n.

Wiemy już, ze prędkość światła w danym ośrodku zależy od gęstości tego ośrodka. Okazuje się, że również kąta padania i załamania zależą w znacznym stopniu od tej gęstości. Jeżeli promień przechodzi z ośrodka, o mniejszej gęstości, do ośrodka, o większej gęstości, to wówczas kąt załamania jest mniejszy od kąta padania (β < α) Jeżeli promień przechodzi z ośrodka, o mniejszej gęstości, do ośrodka, o większej gęstości, to wówczas kat załamania jest większy od kąta padania (β > α). We wszystkich tych przypadkach - gdy zwiększa się kąt padania to zwiększa się oczywiście kąt załamania światła, ale z zachowaniem między nimi zależności omówionej powyżej. Jeżeli kąt padania jest równy zeru, to promień światła przechodzi z jednego ośrodka do drugiego bez zmiany kierunku.