Forrest dowiaduje się, że jego matka jest umierająca, udaje się do niej z wizytą. Schorowana kobieta leży w łóżku i rozmawia z ukochanym synem. Gump siedzi obok matki na krześle i wysłuchuje tego co kobieta ma mu do powiedzenia. Po jego mimice twarzy możemy zauważyć, że czuje się zagubiony i zdezorientowany, pierwszy raz widzi najważniejszą kobietę jego życia w tak złym stanie, kobieta ma nowotwór w zaawansowanym stadium. Mężczyzna czuje się bezsilny, nie wie jak pomóc kobiecie, na pierwszy rzut oka przypomina bezbronne dziecko. Matka Gumpa mówiąc mu o tym, że wkrótce odejdzie z tego świata i wspominając życiową mądrość, że „ życie jest jak pudełko czekoladek” czule chwyta dłoń syna i patrzy mu głęboko w oczy. Jej twarz mimo choroby jest promienna i pełna ciepła, bije od niej dobroć. Kobieta uśmiecha się życzliwie. Tłumaczy Forrestowi rzeczy, które wydają się jej oczywiste, jednak dla Gumpa są one czymś nowym i nieznanym. Mężczyzna natomiast jest bardzo zdziwiony, wygląda na skrępowanego, widać, że czuje się bardzo niepewnie. Jest wpatrzony w matkę jak w obrazek, można zauważyć, że ciężko mu się oddycha i przełyka ślinę. Robi wielkie oczy słysząc o tym, że każdy człowiek ma swoje przeznaczenie, można wywnioskować, że w głębi duszy obawia się o swoją przyszłość bez matki. Później mamy obraz sceny, podczas której Forrest opowiada historię swojego życia kobiecie spotkanej przypadkiem na ławce w parku. Starsza pani ociera łzy chusteczką, pociąga nosem, pochlipuje, widać, że jest poruszona losem mężczyzny. Następnie kobieta odkłada chusteczkę i uśmiecha się ciepło, by dodać Forrestowi otuchy. Patrzy na niego z wielkim zainteresowaniem, kiwając delikatnie głową, możemy dostrzec, że oczekuje dalszego ciągu opowieści. Gump siedzi na ławce obok staruszki, jest nieco skrępowany, wygląda na to, że brak mu pewności siebie, ze spuszczonym wzrokiem kontynuuje historię swojego życia.