Zaczniemy więc od wyjaśnienia czym właściwie jest miłość. Słownikowa definicja słowa miłość mówi, iż jest to uczucie, które przejawia się w relacji do drugiej osoby lub obiektu, połączone z silnym pragnieniem stałego obcowania z nią. Na pewno miłość jest czymś pięknym. Pozwala uwierzyć człowiekowi, że świat w którym żyjemy nie jest taki zły. Jest lekarstwem na problemy i sprawy z którymi nie potrafimy sobie poradzić. Pomaga nam zwalczyć nieśmiałość, uczucie wstydu, uczucie niższości. Zastanawiając się jednak głębiej nad tym pojęciem, każdy odpowiedziałby nie słownikową definicję, a mianowicie to, że miłość to szczęście, zaufanie, szczerość, wzajemne rozumienie się, podpora w problemach, poczucie bezpieczeństwa. Więc czy takie uczucie może być występkiem? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednak aż tak pozornie łatwe. Pierwszym tekstem kultury, który nam pomoże w rozwiązaniu tego problemu będzie książka „Tristan i Izolda”. Legenda o Tristanie i Izoldzie jest jedyną w swoim rodzaju średniowieczną opowieścią o miłości. Nie jest to miłość dworska, opierająca się na grze konwenansów, ale miłość będąca siłą fatalną, wywołana przez magiczny napój staje się dla kochanków przeznaczeniem, przed którym nie da się uciec. Jest to miłość wbrew wszystkiemu, wbrew prawu wasala wobec swego króla, wbrew prawu wierności małżeńskiej. Miłość Tristana i Izoldy to uczucie fatalne i zniewalające, wywołane przez magiczny eliksir. Kochankowie zapłonęli do siebie tak wielką namiętnością właśnie za jego sprawą, w ich postępowaniu widać próbę przezwyciężenia miłości, ale niestety walczą z siłą większą od siebie i są skazani na porażkę. Ten napój – stanowiący przyczynę ich tragicznego losu – jest jednocześnie usprawiedliwieniem zdrad, jakich się dopuścili. Ich czyny są występkami tylko w porządku ludzkiego prawa, bo Bóg sprzyja kochankom. W jego oczach ich miłość nie jest występna, bo nie została przez nich wybrana. Bóg im sprzyja, a kochankowie wierzą w jego opiekę, wierzą, że ich miłość jest prawa.Wydaje się, ze legenda o miłości Tristana i Izoldy poraża przede wszystkim siłą emocji, jakie pojawiają się w obojgu kochankach, tym, że mimo zwątpień pozostali sobie wierni. Dzieło Josepha Bédiera buduje w czytelniku wiarę, że istnieją uczucia tak silne, że nie zniszczy ich nic, ani przeciwności losu, ani ludzka słabość, ani nawet śmierć. Kolejnym przykładem ukazującym że nie zawsze miłość jest szczęśliwa oraz ma ona ogromną siłę tworzenia jak i destrukcji, gdy nie jest odwzajemniona może mieć fatalne skutki jest historia „Romea i Juli” Wiliama Szekspira, która opowiada nam o miłości…