Rodion Raskolnikow jest doskonałym przykładem przemiany na lepsze pod wpływem Boga i kochającej go kobiety. Fiodor Dostojewski przestawia postać jako samotnego studenta, żyjącego w nędzy i ubóstwie. Takie warunki oddziałują negatywnie na psychikę młodego Rodiona potęgując jego nienawiść do ludzi, arogancję i drażliwość. Jego sytuacja jest coraz cięższa, przytłaczają go obłąkane, nawet samobójcze myśli. Raskolnikow oglądając codziennie obrazy ludzkiego cierpienia coraz bardziej skłania się do popełnienia zbrodni,która od dawna planował. Twierdzi, że lichwiarka, którą zamierza zabić jest niesprawiedliwa i przynosi szkody społeczeństwu. W jego głowie rodzi się plan zbrodni inicjujący walkę ze złem. Spełnia on swój cel mordując w mieszkaniu z premedytacją Alonę i jej siostre. Od tego momentu powieść Zbrodnia i Kara staje się analizą duszy Raskolnikowa, który przeżywa metamorfozę. Nieświadomy konsekwencji zabójstwa ponosi odpowiedzialność za swe czyny, atakuje go choroba, której następstwem są wyrzuty sumienia, obłędne myśli i majaczenie.

Jednak zabójca zmienia się za sprawą Sonii, kobiety o poczciwej naturze, pełnej miłosierdzia i chęci niesienia pomocy, która okazała Rodinowi litość i współczucie. Nie przeraził jej nawet cynizm i brutalność Raskolnikowa, kiedy wyjawiał jej swoją tajemnicę zabójstwa. Sonia podarowała mu egzemplarz Ewangelii. Sprawiła, że Raskolnikow przeżył duchową przemianę i oddał się w ręce prawa jako zbrodniarz i z godnością przyjął wyrok katorgi. Jej miłość i oddanie, noszące cechy ewangeliczne, spowodowały odrodzenie Raskolnikowa, zrujnowanego dotąd przez świadomość zbrodni i stałe podejrzenia, że wyjdzie ona na jaw. Miłość Sonii sprawiła, że narodził się na nowo - zrozumiał, czemu zabił i jak złudne były jego dawne ideały o potrzebie odrodzenia świata poprzez eliminacje gorszej grupy społecznej nazywanej przez niego „wszą”.

Jego postawa każe zastanowić się nad istotą dobra i zła. Śledząc losy bohatera, widzimy, jak długą drogę musiał przejść, by ulec uzdrawiającej metamorfozie. Raskolnikow zrozumiał, że nawet najbardziej uzasadniona teoria nie może usprawiedliwiać okrucieństwa zbrodni. Konsekwencją przemiany bohatera jest poniesienie kary za popełnione morderstwo, ale także wewnętrzny spokój, jaki uzyskał po zrozumieniu swojego błędnego przekonania.