MAKSYMILIAN MARIA KOLBE (ur. 8 stycznia 1894 w Zduńskiej Woli, zm. 14 sierpnia 1941 w KL Auschwitz)

Urodził się 8 stycznia 1894 w Zduńskiej Woli. Był drugim synem Juliusza i Marianny (z domu Dąbrowska). Ojciec chłopca był z pochodzenia Niemcem, matka- Polką. 8 stycznia 1894 został ochrzczony w kościele Wniebowzięcia NMP w Zduńskiej Woli. Z powodu trudnej sytuacji finansowej rodzina Kolbów przeniosła się wkrótce do Łodzi. Gdy Rajmund miał 3 lata, rodzina przeprowadziła się do Pabianic. Rodzice Kolbego znaleźli tam pracę – Juliusz zatrudnił się w fabryce, Marianna najpierw prowadziła sklep, potem była położną. W 1906 w kościele św. Mateusza w Pabianicach, jak twierdził Kolbe,ukazała się mu Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w ręce białą i czerwoną koronę. Zapytała go, którą wybiera, dając do zrozumienia, że czerwona oznacza męczeństwo, a biała czystość, po czym wziął obydwie. W wieku 13 lat Rajmund Kolbe rozpoczął naukę w małym seminarium franciszkanów we Lwowie, w 1910 rozpoczął nowicjat w zakonie franciszkanów, przyjmując imię Maksymilian. Kilka lat później rozpoczął studia w Krakowie, skąd kilka miesięcy później został wysłany do Międzynarodowego Kolegium Serafickiego w Rzymie. Śluby wieczyste złożył 1 grudnia 1914 przyjmując imię Maria. Uzyskał doktorat z filozofii na uniwersytecie Gregorianum w 1915, natomiast z teologii w 1919 na wydziale ojców franciszkanów, jednak interesował się także matematyką i fizyką – w 1915 w urzędzie patentowym złożył szkic „Eteroplanu”-a paratu umożliwiającego podróż w kosmos – był to projekt pojazdu międzyplanetarnego, opartego na zasadzie trójczłonowej rakiety nośnej. 28 kwietnia 1918 przyjął święcenia kapłańskie. W 1919 wrócił do Polski i podjął wykłady. Przebywając w Rzymie założył pobożny związek (PIA UNIO)- Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae), który zajmował się apostolstwem pod znakiem Maryi. Aby realizować cele organizacji i utrzymywać kontakt z jego członkami od stycznia 1922 wydawał w Krakowie miesięcznik “Rycerz Niepokalanej”. Pod koniec tego roku przeniósł się do Grodna, gdzie zorganizował wydawnictwo. Miesięcznikowi nadał charakter pisma katechetycznego dla masowego czytelnika (w 1938 r. osiągnął nakład miliona egzemplarzy). W 1927 roku założył pod Warszawą klasztor Niepokalanów, na gruncie podarowanym przez księcia Druckiego-Lubeckiego. Wydawał tam m.in. pismo Rycerz Niepokalanej, a od 1935 r. popularny, jawnie antysemicki Mały Dziennik. Oba pisma poruszały nie tylko tematy religijne, ale także społeczne, polityczne i kulturalne.

W latach 1931–1935 prowadził działalność misyjną w Japonii, gdzie rozpoczął wydawanie japońskiego odpowiednika Rycerza Niepokalanej i założył Niepokalanów Japoński. Podobne ośrodki założył także w Chinach i w Indiach. W 1936 powrócił do Polski, aby kierować Niepokalanowem, który stał się największym klasztorem katolickim na świecie – we wrześniu 1939 było tam ok. 700 zakonników i kandydatów. W Japonii Maksymilian Kolbe spotkał się z tzw. małą radiofonią, czyli stacjami nadawczymi małej mocy zainstalowanymi w wielu punktach kraju. Po powrocie do Polski postanowił uruchomić tego typu stację właśnie w Niepokalanowie. Zgodnie z obowiązującym w przedwojennej Polsce prawem nie istniała taka możliwość. Nie tracąc nadziei zapisał się do PZK i został krótkofalowcem o znaku SP3RN (jak Radio Niepokalanów). Stacja nadawała na przełomie lat 1937/1938, pokrywając swoim zasięgiem praktycznie obszar całego kraju. W czasie okupacji hitlerowskiej działalność klasztoru została zawieszona, pozostałych ok. 40 zakonników Niemcy aresztowali 19.09.1939r. Po wyjściu na wolność zorganizował w klasztorze ośrodek usług dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji pozostałych przy nim współbraci. Powtórnie aresztowany 17 lutego 1941, przesłuchiwany i więziony na Pawiaku. 28 maja 1941 r. trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie otrzymał numer 16670. W obozie dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia, Franciszka Gajowniczka, który trzy lata później, 25 października 1944 został przeniesiony do obozu Sachsenhausen, w którym doczekał wyzwolenia przez wojska amerykańskie. Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 dobity zastrzykiem trucizny – fenolu. Jego ciało zostało spalone w obozowym krematorium.

Jego imię noszą parafie w wielu miastach. Wzniesionych zostało także wiele jego pomników. W Tarnowie w 1963r. kilkumetrowej wysokości betonową figurę umieszczono w ołtarzu kościoła w dzielnicy Mościce. Po ogłoszeniu ojca Kolbe błogosławionym, w Chrzanowie przy kościele M. B. Ostrobramskiej, powstał również wzniesiono jego pomnik (1972r.) PATRON ENERGRTYKÓW (14 SIERPNIA) W dniu 14 sierpnia wszystkie osoby związane z elektroenergetyką, czyli wytwarzaniem, przesyłem i rozdziałem energii elektrycznej, obchodzą swoje święto – Dzień Energetyka. Św. Maksymilian szeroko interesując się nowinkami technicznymi, zakładał również małe elektrownie, które dostarczały energii elektrycznej jego drukarniom i radiostacjom. PATRON KRWIODAWCÓW (MAJ) 22 maja 1999 Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów ustanowiła św. Maksymiliana Marię Kolbego Patronem Honorowych Dawców Krwi w Polsce (dekret podpisał Prefekt Kongregacji kardynał Georgius A. Medina Estevez). W 1998 r. na prośbę miejscowych działaczy, dekretem biskupim ustanowiono św. Maksymiliana Marię Kolbe, Patronem parafii w Szczejkowicach. Ich dalszym staraniem rozszerzono ten patronat na archidiecezję katowicką, potem jeszcze na sąsiednie i inne, w rezultacie w maju 1999 r., dekretem papieskim, wszyscy Honorowi Dawcy Krwi w Polsce mogli czcić swego Patrona.

21 października 2010R. Senat RP podjął uchwałę o ogłoszeniu roku 2011 Rokiem Świętego Maksymiliana Marii Kolbego.