Tematem mojej prezentacji są portrety kochanków w literaturze. Zaprezentuje zagadnienie odwołując się do wybranych utworów różnych epok. Jako motto do swojej pracy obrałem słowa „…Kto miłości nie zna, ten żyje szczęśliwy, noc ma spokojną i dzień nietęskiliwy…” Po przeanalizowaniu utworów można przedstawić tezę, że w literaturze jest więcej przykładów miłości nieszczęśliwej, par kochanków, którzy mimo wielkiego uczucia nie mogą wspólnie kroczyć przez życie. Tristan i Izolda to średniowieczna para kochanków. Miłość tych obojga bohaterów, okazała się ważniejsza niż honor rycerski i posłuszeństwo władcy. O potędze tej miłości i jej nierozerwalności zadecydował napój. Była to miłość wzajemna, ale niespełniona. Dopiero po śmierci bohaterów następuje symboliczne pojednanie obojga zakochanych, które obrazuje- krzew głogu. Również wielką, ale nieszczęśliwą miłość przedstawia w swoim dramacie W. Szekspir. Romeo i Julia opowiada nam o wielkiej miłości młodych ludzi. Niestety, miłość ta nie może mieć dobrego zakończenia, ponieważ Romeo i Julia pochodzą z dówch zwaśnionych rodów Kapulettich i Montekich. Jest to wielka miłość, która ma nieszczęśliwe zakończenie. Oboje popełniają samobójstwo . Najbardziej obfitą w przykłady para kochanków pozostaje ciągle literatura romantyzmu. Jako jeden z pierwszych nieszczęśliwie zakochanych pokazał J. W. Goethe. Werter i Lotta to bohaterowie powieści epistolarnej pt. „Cierpienia młodego Wertera”. Weter swoimi uczuciami pokazuje, jaka może być miłość romantyczna. Jest on typowym przykładem bohatera romantycznego. Werter w swoich listach przedstawia portret ukochanej: piękna, anielska, nie można o niej zapomnieć, bez niej życie jest nie do zniesienia. Ciągle obecna jest w jego myślach. ”O lotto, cóż nie przypomina Ciebie!, Czyż nie Otaczasz mnie zewsząd i czyż jak dziecko nie porywałem nasycenie wszystkich drobnostek, których ty święta, dotknęłaś?…” Dla Wertera Lotta jest święta, bez niej życie traci sens,”.. Nie widzę cierpieniu temu kresu prócz grobu..” Nie może być z ukochaną, gdyż ona jest narzeczoną a później żoną innego mężczyzny, Alberta. Werter popełnia samobójstwo. Goethe pokazuje wielką platoniczna miłość, która, Werterowi przesłania cały świat, to miłość tragiczna niespełniona, prowadzi do samobójstwa, ale też uskrzydla, nadaje sens życiu. Gustaw i Maryla jest to kolejna para romantyczna ukazu nam miłość nieszczęśliwą. Maryla ciągle jest obecna w myślach Gustawa, piękna cudowna i nie ziemska…”O! Luba zaginąłem w niebie, Kiedym raz pierwszy pocałował Ciebie!” Gustaw jest wniebowzięty po pierwszym pocałunku. Ukazany jest tu również binarny obraz kobiety. Obok cech pozytywnych, pojawiają się niewierność, próżność, chciwość….”Kobieto! Puchu marny! Ty wietrzna istoto! Postaci twojej zazdroszczą anieli, A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!…Przebóg! Tak cię oślepiło złoto!.. Ukochana Gustawa porzuciła go dla innego bogatszego. Ich miłość z jednej strony uskrzydla, czyni ziemię rajem ”Kto za życia choć raz był w niebie, ten po śmierci nie trafi ni razu”. .Porzucony Gustaw z poczuciem „bycia nieodpowiednim kandydatem” dla zamożniejszej panny, ziemię zaczyna postrzegać jako piekło.