Reportażysta zastanawia się, czy jest to rzecz potrzebna w życiu każdego człowieka. Według autora podróż jest bardzo ważna. Pisze o tym w przywołanym powyżej fragmencie książki, której bohater poznaje świat z Dziejami Herodota w ręku. Jest on człowiekiem energicznym, dążącym wytrwale do celu. Kresem jego wędrówki jest nie tylko poznanie nowych miejsc, ale przede wszystkim samego siebie. Kapuściński uważa, że współcześni ludzie nie są specjalnie ciekawi świata, nie mają potrzeby nieustannego dziwienia się. Mają „wypalone serce” i nie potrafią mądrze korzystać z życia. Reportażysta odkrywa przed czytelnikiem prawdę, że podróż to próba zrozumienia wszystkiego – życia, świata, i samego siebie. W ten właśnie sposób traktują podróże także różne postacie literackie. I tak, są one przełomowym i poznawczym doświadczeniem dla tytułowego bohatera dramatu Juliusza Słowackiego pt. „Kordian”. Podróże kształcą młodzieńca, zdobywa podczas ich trwania wiedzę życiową. Są początkiem jego wielkiej przemiany wewnętrznej. W Londynie uczy się, iż dla wielu osób najważniejsze są pieniądze, że można za nie kupić stanowisko, a nawet drugiego człowieka, o czym świadczy też przygoda z Wiolettą, która chce być z nim tylko dlatego, że jest bogaty. W trakcie swej wędrówki zastanawia się też nad innymi wartościami, m.in. takimi jak wiedza czy wiara. Ostatnim etapem podróży bohatera jest góra Mont Blanc, na której dokonuje się jego przemiana duchowa. Podczas swoich wypraw Kordian zaczyna rozumieć sens istnienia oraz poznaje świat i wzbogaca się o nowe doświadczenia życiowe. Następnym przykładem jest Syn marnotrawnyktóry wyruszył w drogę, zabierając ze sobą połowę majątku ojca. Jednak po pewnym czasie zrozumiał, że postąpił źle. Roztrwonił majątek i żył w ubóstwie. Dręczyły go pytania: czy ojciec mu wybaczy? Czy przyjmie go z powrotem do domu? Chłopak nie wiedział co ma zrobić. W ostateczności zdecydował, że wróci do ojca i będzie prosił go o wybaczenie. Udał się w drogę powrotną. Już od progu ojciec rzucił mu się na szyję i wybaczył. Bohater przypowieści zrozumiał, że nie powinien odchodzić z domu. Wędrówka ta, była nowym doświadczeniem chłopca. Chłopiec zrozumiał wiele rzeczy. Jego podróż była bogatym źródłem nowych przeżyć. Chłopiec mógł przemyśleć swoje życie, mógł poczuć się wolnym. Jednak wolność i pieniądze to nie wszystko, gdyż chłopcu brakowało czegoś. Zrozumiał swój błąd i pokornie wrócił do ojca. I ostatnim przykładem, do którego sięgnę jest książka “Mały Książę” Antoine de Saint - Exupery. To baśniowa opowieść o tytułowym Małym Księciu, który zmęczony chwiejnością uczuć róży, którą pielęgnuje na swojej planecie, postanawia wyruszyć w podróż. Pewnego dnia zostawia daleko za sobą swoją małą planetę i rozpoczyna wędrówkę po wszechświecie. Kolejno odwiedza planety na swej drodze, na których spotyka różne postaci: Króla, Próżnego, Pijaka, Bankiera, Latarnika i Geografa. Próbuje z nimi porozmawiać i zaprzyjaźnić się ale ludzie ci nie wykazują ku temu chęci zajęcia swoimi śmiesznymi sprawami. Wreszcie przylatuje na Ziemię. Podczas wędrówki po naszej planecie poznaje Lisa, dzięki któremu dowiaduje się co to jest przyjaźń i uczy go jej. Pewnego dnia trafia do ogrodu, gdzie znajduje tysiące róż. Początkowo jest zrozpaczony, ponieważ myślał, że jego Róża jest jedyna, ale później uświadamia sobie, że kocha swoją różę i bez względu na to ile jest takich samych na świecie to właśnie jego miłość powoduje, że ta na jego planecie wydaje się być jedyną. U kresu swoje wędrówki trafia na pustynię, gdzie poznaje rozbitego na niej pilota. Można powiedzieć, że w ciągu kilku dni pobytu razem zaprzyjaźniają się. Szczególnym sentymentem darzy Małego Księcia pilot, który widzi w nim odbicie swoich młodzieńczych pragnień i ideałów. Jednak Mały Książę wiedziony tęsknotą za ukochanym kwiatem postanawia wrócić na swoją planetę. Czyni to następnego poranka.Wędrówka Małego Księcia jest poszukiwaniem prawdy i własnej tożsamości. Bohater odbywając swą podróż przekonuje się jakim można być i jakim być nie chce. Dojrzewa do tego aby wrócić do siebie, a wraz z nim dojrzewa jego miłość do ukochanego kwiatu. Podsumowując Podróż dla człowieka jest czymś ważnym,wartościowym.Podróż daje możliwość poznania życia,świata i siebie.Ludzie ciekawi,pełni żądzy poznawania ,potrafią cieszyć się życiem,nie są wypaleni i puści.Dla nich podróż, to nie męcząca wyprawa ,która kosztuje dużo wysiłku ,to coś więcej.Tylko ludzie szukający odpowiedzi na pytania, mogą się rozwijać,iść do przodu i w pełni czerpać z życia.Ktoś kto siedzi w jednym miejscu,nie pozna życia,jego stron tych dobrych i złych. Na podstawie powyższych argumentów zdecydowanie mogę stwierdzić, że podróże, tak jak w wypadku Herodota i Kapuścińskiego, są potrzebne w życiu człowieka. Zaspokajają one ciekawość, uczą też otwarcia na innych i są dobrym sposobem poznania samego siebie. Podróże są bogatym źródłem wiedzy, dzięki którym doświadczamy wielu ciekawych przeżyć i możemy wiele wyciągnąć wniosków.