Takie pytania nurtują ludzi od całych stuleci. Zastanawiamy się nad tym, czy mamy prawo, w imię wyższych idei, decydować o życiu bądź śmierci drugiego człowieka? Czy morderstwo może zostać usprawiedliwione i uznane za punkt konieczny dla osiągnięcia pełnego sukcesu? Rozmyślamy też, czy zbrodnia popełnione w imię dobra innych, jest tak samo niegodziwa jak ta, którą popełniamy z własnych, egoistycznych pobudek?

Odpowiedzi na powyższe pytania możemy szukać w jednej z najdoskonalszych powieści XIX w - Zbrodni i karze F. Dostojewskiego.

Główny bohater Raskolnikow jest przekonany o swojej wyjątkowości. Podejrzewa, że jest jednym z ,,nadludzi", dzięki którym możliwy jest rozwój ludzkości. Niestety, aby świat nie stał w miejscu, genialne jednostki muszą zadbać o jego rozwój. W imię wyższych wartości powinni oni przeciwstawiać się zastanym prawom. Zmieniać wszystko to, co nie jest idealne. Niestety muszą też liczyć się z tym, ze ich działalność będzie odbiegała od powszechnie obowiązujących praw. Mimo to powinni decydować się na nawet najbardziej skandaliczne czyny. Wszystkie one zostaną usprawiedliwione przez osiągnięty dzięki nim cel.

Aby ,,naprawić" ludzkość Raskolnikow decyduje się na popełnienie zbrodni. Chce pozbyć się jednostki złej, która nie powinna żyć w społeczeństwie. Jako cel swojego ataku wybiera lichwiarkę. Śmierć okrutnej kobiety ma poprawić funkcjonowanie całego społeczeństwa. Eliminacja niepożądanej jest konieczna dla dalszego rozwoju ludzkości.