Autorem wiersza pt.: „Do Magdaleny” jest Jan Kochanowski, który żył w XVI wieku. Utwór ten ma 12 wersów, a w jego tekście znajdziemy wiele archaizmów. Podmiotem liryczny w tym wierszu jest zakochany mężczyzna., który kieruje swoje słowa do pięknej wybranki jego serca, która nazywa się Magdalena. W wierszu tym możemy znaleźć wiele środków poetyckich takich jak epitety, które możemy zobaczyć w cytatach jak: „ …Ukaż złoty włos powiewny…” oraz „…Ukaż wdzięczne usta swoje, usta różane…”. Kochanowski użył także wiele porównań oraz przenośni, które mają podkreślić piękno Magdaleny i uwydatnić pewne części ciała. Przykładami są cytaty: „…ukaż swe oczy, gwiazdom równe..”, a także „…usta różane, pereł pełne…”. Możemy także spotka się z pytaniami retorycznymi, których przykładem jest „…Czego ja pragnę? O co ja nieszczęsny stoję?…”. Autor użył również apostrof, w pierwszym oraz dziewiątym wersie. Podmiot liryczny w tym wierszu opowiada o urodzie swojej ukochanej. Zachwyca się i rozmyśla o poszczególnych elementach jej urody. Dowiadujemy się także, o jego uczuciach. Możemy zauważyć, że ma on mętlik w głowie, gdyż czuje płomień miłości, cierpienie, tęsknotę oraz prawdziwy zachwyt. Możemy to zauważyć w dziesiątym wersie, gdzie zakochany mówi:”…Patrząc na cię, wszytkę władzą straciłem swoję; mowy nie mam…”. Wszystko napisał by wyrazić swój zachwyt urodą Magdaleny, która jego zdaniem była niezwykłą kobietą, a także by uprosić, by mu się ukazała. Wiersz został także stworzony po to, aby w piękny i wyrafinowany sposób, wyrazić uczucia młodego mężczyzny, który został olśniony urodą kobiety. Uważam, że ten wiersz jest bardzo romantyczny i tajemniczy. I choć zawiera wiele trudnych dla nas słów, można go uznawać za wiersz, który mówi o rzeczach aktualnych, czyli o pięknej miłości.