Rola bezpieczeństwa politycznego państwa jest interpretowana na różne sposoby. Niektórzy rozumieją ją jako zachowania istniejącego porządku konstytucyjnego, stabilności politycznej i społecznej. Inni – jako ochronę wartości demokratycznych i instytucji demokracji.

Dlatego też przedmiotowo bezpieczeństwo polityczne jest najszerszym wymiarem ponieważ określa ono stan pewności przetrwania i rozwoju systemu politycznego danego państwa, a zatem stabilności rządów i wewnętrznej stabilności państwa. Polega na zapewnieniu samodzielnego decydowania przez naród i utworzone przezeń instytucje o ustroju państwa i prowadzeniu niezależnej polityki zewnętrznej oraz wewnętrznej, odpowiadających interesom jednostki i społeczeństwa. Uważa się, że bezpieczeństwo polityczne to całokształt środków i metod działania mających na celu wykrycie, zapobieżenie i likwidację zjawisk, które mogą zagrozić interesom politycznym kraju.

Do najważniejszych zagrożeń politycznych można zaliczyć: -nieprzestrzeganie praw i wolności obywateli, -rozwój agresywnych religii i ideologii, -upartyjnienie struktur państwa, -ingerencję w wewnętrzne sprawy państwa, -zmiany granic w otoczeniu państwa, -wspieranie międzynarodowego terroryzmu.

Tak rozumiane zagrożenia polityczne bezpieczeństwa najogólniej odnoszą się do: – kwestionowania i podważania wewnętrznej legitymizacji jednostki politycznej, czyli jej prawa do sprawowania władzy w imieniu innych (tego typu działania mogą mieć podłoże nie tylko polityczne, lecz także ekonomiczne, kulturowo-tożsamościowe, społeczne i inne); – zewnętrznego braku uznania jednostki politycznej jako podmiotu prawa mię- dzynarodowego przez innych uczestników stosunków międzynarodowych, czyli jej zewnętrzna legitymizacja

Zagrożenia polityczne bezpieczeństwa państwa można zdefiniować jako „stan, w którym nasilają się działania zorganizowanych grup społecznych (politycznych), uniemożliwiające