Ordynacja wyborcza to pojęcie, które w języku politycznym kojarzone jest najczęściej z wyborami do parlamentu. Określa ono bowiem zbiór przepisów prawnych regulowanych w ustawie, na podstawie których przeprowadzane są wybory w danym państwie. W przypadku państwa polskiego pewne kwestie związane z ordynacją zapisane są już w samej konstytucji. Zatem na podstawie zapisów konstytucji oraz właściwych ustaw, w Polsce obowiązuje ordynacja proporcjonalna do Sejmu oraz większościowa do Senatu. System większościowy dzieli się na dwa rodzaje. W pierwszym, zwanym systemem bezwzględnej większości, o wygranej danego komitetu wyborczego decyduje oddanie na niego większości wszystkich ważnych głosów w danym okręgu. Drugi rodzaj to system większości względnej, w którym mandaty przyznawane są komitetowi, który uzyskał zwykłą większość głosów, to znaczy – przeważających nad głosami oddanymi na partie czy kandydatów. Aktualnie system większościowy funkcjonuje m. in. w Stanach Zjednoczonych. Wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii w maju 2015 roku ożywiły debaty nad niesprawiedliwością systemu większościowego oraz nad wypaczaniem przez niego woli wyborców. Wybory te bezapelacyjnie wygrali konserwatyści. Kolejny system - system wyborczy proporcjonalny polega na tym, że mandaty są dzielone w sposób proporcjonalny wśród kandydatów czy ugrupowań, które zdobyły największą ilość głosów w danym okręgu. Ordynacja proporcjonalna stosowana jest w większości kontynentalnych krajów europejskich. Obowiązuje ona m. in. we wszystkich państwach skandynawskich a także w Austrii czy Belgii. Z kolei system mieszany łączy w sobie elementy systemu większościowego i proporcjonalnego. Tego typu systemy miały w zamierzeniu przeciwdziałać negatywnym skutkom stosowania ordynacji wyborczej jednego typu. Istnieje kilka odmian systemu mieszanego: system dwóch głosów (występuje w wyborach do Bundestagu; wyborca ma do dyspozycji dwa głosy; pierwszy oddaje na kandydatów, którzy są umieszczeni na imiennej liście danego okręgu, a drugi na listę partii w danym kraju związkowym); system pojedynczego głosu nieprzechodniego (to system w którym każdy wyborca oddaje jeden głos. Za wybranych zostaje uznanych tylu kandydatów o największej liczbie głosów, ile mandatów było do rozdysponowania w okręgu, występuje w Japonii) system list blokowych (występuje we Włoszech) Przykładem praktycznego zastosowania systemu mieszanego mogą być Niemcy – połowa posłów wybierana jest systemem większościowym (jednomandatowe okręgi, zwykła większość głosów), natomiast druga połowa – w systemie proporcjonalnym. Ordynacja większościowa pozwala trafnie wskazać, który komitet wyborczy jest reprezentantem danego okręgu. Zwiększa także autonomię kandydatów tej samej partii, równocześnie dając szansę na wygranie wyborów kandydatom niezależnym. Z drugiej jednak strony ordynacja większościowa prowadzi do wykluczenia bądź znacznego ograniczenia roli małych partii. Ordynacja wyborcza decyduje o fatalnej jakości politycznych elit oraz stopień demokratyzacji sprawowania władzy politycznej. Ordynacja wyborcza wpływa zatem na jakość polskiej polityki na wszystkich jej szczeblach.