HISTORIA POLSKI Pierwszym władcą Polski był Mieszko I, który w 966 roku przyjął chrzest. Książę obawiał się ekspansji niemieckiej, przed którą miało go uchronić porzucenie pogaństwa. Największe jednak znaczenie miał chrzest dla wewnętrznej polityki państwa Polan, które podbijało sąsiednie plemiona, czczące lokalne bóstwa. Przyjęcie chrześcijaństwa sakralizującego władzę książęcą miało zintegrować młody organizm państwowy, umocnić władzę księcia. Wraz z chrześcijaństwem zaczęła rozwijać się administracja kościelna, dostarczająca wsparcia także w zakresie rządzenia, gospodarki i rozwoju kultury. Państwo Mieszka I liczyło 250 tys. km2, a zamieszkiwało je około 1 miliona mieszkańców. Syn Mieszka I Bolesław Chrobry w 1025 roku został koronowany na pierwszego króla Polski. Jako władca zasłynął z poparcia misyjnej wyprawę do Prus biskupa Wojciecha. Po jego śmierci wykupił ciało i złożył w Gnieźnie, postarał się także o kanonizację Wojciecha, dzięki czemu Polska zyskała pierwszego świętego. Chrobry był współpracownikiem i sojusznikiem cesarza Ottona III, którego gościł na zjeździe gnieźnieńskim w 1000 r. Wizyta najpotężniejszego władcy Europy w Polsce była potwierdzeniem znaczenia państwa na arenie międzynarodowej. Kolejni władcy z dynastii Piastów to Mieszko II (koronowany w 1025 r.) i jego syn Kazimierz Odnowiciel, który odbudował Polskę po kryzysie, jaki miał miejsce u schyłku panowania ojca. Za panowania Kazimierza Odnowiciela stolica państwa została przeniesiona z Gniezna do Krakowa. Po jego śmierci władzę objął syn Bolesław Śmiały (koronowany dzięki sojuszowi z papiestwem w 1076 r.). Panowanie Bolesława Śmiałego zakończyło się tragicznie – władca został wypędzony z kraju po skazaniu na śmierć biskupa Stanisława (duchowny oskarżony został o bunt przeciwko królowi). W 1138 roku Polska została podzielona na dzielnice na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego. Okres rozbicia dzielnicowego przyniósł wiele wojen domowych oraz przyczynił się do wzrostu zagrożenia zewnętrznego. Próby zjednoczenia państwa zakończyły się koronacją Władysława Łokietka w 1320 roku. Odbudowę państwa kontynuował jego syn Kazimierz Wielki. Jego rządy charakteryzowały się wieloma reformami wewnętrznymi (lokacje wielu miast i wsi, kodyfikacja prawa, rozbudowa systemu obronnego państwa, założenie pierwszego uniwersytetu) oraz skuteczną polityką zagraniczną opartą na dyplomacji i unikaniu wojen. Kazimierz Wielki zmarł w 1370 r. kończąc panowanie dynastii Piastów. Rządy w Polsce przejęli Andegawenowie (Ludwik Węgierski i Jadwiga).