Dzień na Harmenzach” to opowiadanie Tadeusza Borowskiego, w którym przedstawia on przerażający obraz obozowej codzienności. Głównym bohaterem tekstu jest Tadek zmuszany do wykonywania ciężkich prac fizycznych poza obozem we wsi Harmenze. Jego losy stanowią oś opowiadania. Bohater wraz z grupą innych więźniów udaje się do gospodarstwa rolnego – muszą wykazać się tam dużą siłą fizyczną i psychiczną, a także sprytem, który pozwala im przetrwać. Kontakt ze światem zewnętrznym jest dla nich ogromnym przeżyciem, szansą na przypomnienie sobie wolności i życia w normalnych warunkach. Niestety nie mogą ich zaznać. Dzięki wyjściu poza mury obozu mają możliwość zdobyć trochę jedzenia i rzeczy na handel wymienny. Więźniowie wypracowują rozmaite strategie radzenia sobie z ciężką codziennością, np. pracują intensywnie tylko wtedy, kiedy patrzą na nich esesmani, a potem odpoczywają. Wyświadczają sobie nawzajem przysługi, wymieniają się drobnymi rzeczami, korzystają z pomocy ludzi z zewnątrz, np. pani Haneczki, która przynosi im jedzenie. Jednocześnie więźniowie cały czas żyją w poczuciu zagrożenia. Za każde sprzeciwienie się esesmanom grozi kara śmierci. Istnieje obozowy regulamin, w którym sankcje są stopniowane w zależności od przewinienia. Najcięższa kara zostaje wymierzona żydom, którzy giną, ponieważ nie potrafią równo maszerować. W świecie obozowym nikomu nie można ufać. Panuje tam bowiem wszechobecne donosicielstwo, którego ofiarą prawie pada Tadek cieszący się z zajęcia Kijowa przez Rosjan. Pragnienie ocalenia życia jest niezwykle silne u każdego z więźniów. Gdy dowiedzieli się oni o planowanej wybiórce, starali się jak najdokładniej ukryć rany, robili wszystko, by nadal wyglądać na ludzi zdolnych do pracy. Każdy panicznie bał się śmierci w komorze gazowej. W „Dniu na Harmenzach” znajdziemy także przykłady osób, które nawet w trudnych warunkach zachowywały się po ludzku. Pani Haneczka robiła wszystko, by pomóc osadzonym – przynosiła im jedzenie, rozmawiała z nimi, próbowała łagodzić reakcje Niemców. Szlachetnością wykazał się także Iwan. Kiedy przeprowadzono rewizję i znaleziono u starego Greka zabitą gęś, mężczyzna wyszedł przed szereg i przyznał się do kradzieży, której nie popełnił. Opowiadanie Tadeusza Borowskiego stanowi obraz trudów codziennego życia w obozie koncentracyjnym. Autor w swoim tekście przedstawia rzeczywistość niewyobrażalną dla ludzi żyjących dzisiaj.