Temat: Krasicki jako obserwator i krytyk społeczeństwa Polskiego.- Zrealizuj temat odwołując się do treści wybranych utworów

   Ignacy Krasicki  był człowiekiem wykształconym, towarzyskim i dowcipnym. Stał się ulubieńcem króla Stanisława Augusta i bywalcem obiadów czwartkowych. Był osobą duchowną, stał na czele zakonu pijarów.  Był bez wątpienia jednym z najwybitniejszych pisarzy  polskiego oświecenia. Napisał wiele artykułów, rozpraw i felietonów, które następnie zamieszczał w redagowanym przez siebie, pierwszym polskim czasopiśmie pt. "Monitor". Pisał bajki, satyry i powieści w których jawił się jako obserwator i krytyk Polskiego społeczeństwa.

W „Monachomachii”, poeta ośmieszył mnichów. Poemat został stworzony na motywie rywalizujących braci dominikanów i karmelitów, którzy chcą stoczyć potyczkę w sposób odpowiedni dla uczonych mężów: na uczonej dyspucie. Przygotowana dysputa przemieniła się w bójkę. Harmider kończy przyniesienie ogromnego pucharu z winem, bo w dobrych trunkach braciszkowie kochają się nie mniej niż w „świętym próżniactwie”. „Monachomachia” nie mówi bezpośrednio o wadach braciszków, nie napada na nich, ale ilość realiów kompromitujących życie zakonne ma swoją wymowę. Zabawna scena poszukiwania w zakamarkach klasztornych nie odwiedzanej od wielu lat biblioteki ośmieszała „uczynnych mężów”. Satyra “Do Króla” skierowana jest do szlachty polskiej. Atakowała ona króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Krasicki przytacza w utworze jej zarzuty pod adresem króla, każdy z nich komentuje tak, że obnażają one głupotę i zacofanie wypowiadających zarzuty. Szlachta zarzuca królowi, że nie pochodzi on z królewskiego rodu, był przedtem “mości panem”. Według szlechty złe jest też polskie pochodzenie króla i dowodzi, że “zawżdy to lepiej było, kiedy cudzy rządził”. Kolejnym zarzutem pod adresem króla jest młody wiek, choć wstępując na tron Poniatowski miał zaledwie 32 lata. Tym sposobem poeta ośmieszył nie króla, lecz ludzi, którzy powyższymi cechami do odrzucają. W utworze pt. “Wstęp do bajek” ukazuje ludzi, którzy wbrew swej pozycji i naturze nie ulegają życiowym pokusom, np.: “Był młody, który życie wstrzemięźliwe pędził”, czy “Był złodziej, który nie kradł; Szewc, który nie pijał”. Słowa wieńczące utwór utwierdzają nas jednak w przekonaniu, że sytuacje takie nie są możliwe w realnym świecie. Język utworów Krasickiego jest zrozumiały, a równocześnie pełen wdzięku i elegancji. Precyzjnie dobrane słowa, celność spostrzeżeń oraz trafność krytyki – to walory utworów, piętnują one typowe oraz szkodliwe wady społeczeństwa Polskiego w XVIII w.