Jacek Soplica jest bohaterem naszej epopei narodowej pt. ,,Pan Tadeusz". Jest on synem podczaszego pochodzącym ze średniozamożnego szlacheckiego rodu. W czasach swojej młodości Jacek Soplica był bardzo przystojnym mężczyzną, dzięki czemu cieszył się powodzeniem wśród szlachcianek. To w tamtych właśnie czasach zyskał przydomek “Wąsal”, gdyż znany był ze swoich bujnych wąsów. Reprezentował on w Sejmie ród Sopliców, dysponując trzystoma głosami. Charakterystyczna była dla niego porywczość i duma, przez co budził postrach i w sytuacjach konfliktowych ludzie zwykli schodzić mu z drogi, gdyż stawał się nieobliczalny w razie jakiegokolwiek sprzeciwu. Posiadał on za to czułe, kochające serce, które podarował Ewie- córce Stolnika Horeszki. Dumny magnat, mimo wcześniejszej akceptacji Soplicy, nie chciał go za zięcia. W czasie zajazdu Moskali na Soplicowo, rozzłoszczony Horeszka zranił Stolnika, co doprowadziło go do śmierci. Nie był to pierwszy raz, kiedy to jego zawiły charakter doprowadził do komplikacji w jego życiu. Na sumieniu miał nie tylko Horeszkę, ale również swoją żonę, której zadeklarował wierność, pomimo tego, że nie żywił do niej szczerych uczuć. Miało to na celu stłumienie żalu po stracie zmarłej Ewy Horeszkówny, która osierociła małego Tadeusza. Płóźniejsze zdarzenia świadczyły o tym, że w głębi duszy był on człowiekiem dobrotliwym, pomimo swej nie wzbudzającej sympatii powierzchowności. W nadziei na zrehabilitowanie się, wstąpił do zakonu. Od tej pory był znany jako ksiądz Robak. Będąc emisariuszem wykazał się bohaterstwem i poświęceniem utrzymując kontakt z Polakami w zaborach. Według mnie nie zasługiwał na miano zdrajcy, które do niego przylgnęło po zabójstwie Horeszki. Jacek popełnił wiele błędów, lecz mimo wszystko każdemu należy się druga szansa. Tak to bywa, że w czasach młodości, gwałtowne emocje górują nad rozwagą i bronią przed racjonalną oceną sytuacji. Metamorfoza w księdza Robaka daje wiele do myślenia. Postać Jacka Soplicy stała się symbolem tego, że nie można przekreślać człowieka za jeden bezmyślny czyn i należy dać mu szansę na poprawę.