Telimena – krewna Sopliców, której korzeni autor dokładnie nie podaje przeciwieństwem swojej podopiecznej – Zosi. Mimo że obie są piękne, różnią się charakterami. Telimena jest kobietą dojrzałą, zaś młoda Horeszkówna, jest jeszcze tak naprawdę dzieckiem. Krewna Sopliców uwielbia podróże, kocha wszystko co francuskie, nie przywiązuje uwagi do wartości patriotycznych, w przeciwieństwie do Zosi, która czuje się zmęczona ciągłymi przeprowadzkami i kocha swoją ojczyznę. Różnicę widać również w zachowaniu kobiet. Telimena jest w przeciwieństwie do swojej podopiecznej wyrachowana, ciągle próbuje pokazać się z jak najlepszej strony i zwraca na siebie uwagę. Jej spóźnienie na ucztę i suknia nieodpowiednia do okoliczności są dokładnie przemyślane. Przesiaduje w świątyni dumania, ponieważ uważa, że prezentuje się idealnie na tle otaczającej ją przyrody. Telimena pragnie być podziwiana przez mężczyzn. Kokietuje swoich adoratorów każdym gestem, spojrzeniem, słowem. W dodatku pragnie uwieść Tadeusza – który jest jeszcze niedoświadczonym chłopcem i bardzo łatwo daje nabierać się na sztuczki swojej cioci. Autor uczynił z Telimeny postać groteskową. Jej zachowania śmieszą i dziwią otaczających ją ludzi, a także czytelników. Na przykład podczas grzybobrania, gdy nie szuka grzybów, lecz rozgląda się po okolicy. Zostaje wtedy przecież wyśmiana przez Assesora i Rejenta, nazwana samicą, która szuka w okolicy gniazda. Kolejnym przykładem może być polowanie, gdzie mężczyźni po raz kolejny stroją sobie żarty czy scena, gdy kobieta siada na mrowisku. Wszystko to pokazuje humorystyczne podejście Mickiewicza do tej postaci. Autor ujawnia charakter Telimeny również podczas sprzeczki z Hrabią. Jest przewrotna, zakłamana. Nie dotrzymuje danego słowa. Jednocześnie boi się, że prawda o jej prawdziwym obliczu może wyjść na jaw. Chce wyjść za mąż jak najbardziej korzystnie, nie przywiązując uwagi do uczuć. Jest przyzwyczajona do dostatniego życia i nie ma zamiaru z niego zrezygnować. Z drugiej strony, Telimena jest zdolna do bezinteresownych uczuć. Szczerze przywiązana do Zosi, stara się by dziewczynie niczego nie brakowało. Chce by dobrze wyszła za mąż. Dlatego planując swoją przyszłość z Tadeuszem, nie zapomina o podopiecznej i chce wydać ją za Hrabiego. Oczywiście w ten sposób Mickiewicz po raz kolejny pokazuje Telimenę jako postać groteskową, która nie zdaje sobie sprawy, że chcąc uszczęśliwić dwie osoby na raz tzn. siebie i swoją podopieczną, tak naprawdę uzyskałaby efekt zupełnie odwrotny. Autor użył łącznie do ocenienie Telimeny 38 rzeczownikowych określeń. Inaczej niż wobec innych kobiet występujących w „Panu Tadeuszu” używa wyrażeń dosadnych, często nacechowanych ujemnie. Przeczytamy, że jest „ kokietką”, „niewiastą dojrzałą w latach”, „duszą zmienniczą i niewierną istotą” ale także „opiekunką” i „pięknością”. Obraz Telimeny jest zarazem pogłębiony psychologicznie i niesłychanie barwny. Uwodzicielka przedstawiona przez Mickiewicza jest postacią prawdziwą i malowniczą, dzięki czemu pozostaje źródłem humoru.