EMIGROWAĆ CZY NIE EMIGROWAĆ? W dzisiejszych czasach zjawisko emigracji jest niezwykle aktualne. Wielu ludzi wyjeżdża z kraju w poszukiwaniu lepszej pracy, większych zarobków, poprawy standardu życia, jednak nie zawsze ludzie mieli wybór. Polska to kraj doświadczony przez historię, emigracja jest tego skutkiem. Na podstawie kilku źródeł kultury postaram się uzasadnić dlaczego nie warto emigrować. Historia ruchu emigracyjnego sięga - połowy XIX wieku, kiedy miała miejsce Wielka Emigracja. Emigracja miała podłoże patriotyczno-polityczne, a bezpośrednią przyczyną był upadek powstania listopadowego. Wielka Emigracja była jednym z największych ruchów emigracyjnych ówczesnej Europy. Do tego wydarzenia nawiązuje obraz “Wielka Emigracja”, którego autorem jest Jerzy Duda-Gracz. Jednym z głównych tematów jego prac była ukazywana rzeczywistość PRL-u. Na obrazie z 1983 roku widać 6 osób - w różnym wieku, różnej płci sprawiających wrażenie rodziny - oraz wszystko to, co dla nich przydatne i wartościowe -samochód, walizki i świnię - znak dobrobytu. Klimat dzieła jest ponury przez ciemne barwy. Prawdopodobnie wyjeżdżają z kraju pod przymusem, a można to stwierdzić ich po smutnych wyrazach twarzy. Emigracja nie była dla ludzi pozytywnym doświadczeniem. Wielu wygnańców już nigdy nie mogło powrócić do swojego kraju. Pozostało im tylko zazdrościć ludziom, którzy będą mogli spokojnie spoczywać w ojczystej ziemi, tak jak zazdrości podmiot liryczny w wierszu „Hymn”- Juliusza Słowackiego. W swojej skardze do Boga mówi: „Alem jest jako człowiek, co zazdrości Mogił-popiołom… Więc że mieć będę niespokojne łoże Smutno mi, Boże!” Jednostka narzeka na życie pełne smutku, z dala od rodzinnych stron. Podmiot jest nieszczęśliwy. Wskazuje Bogu, że świat wcale nie tak idealny. Uważa się za umarłego za życia. Dochodzi do wniosku, że jego położenie jest tak dramatyczne, iż nawet modlitwa już mu nie pomoże. Zdaje on sobie sprawę z własnej nicości. Twierdzi, że jest skazany na wieczną tułaczkę i nikt nie jest w stanie mu pomóc. Osoba mówiąca w utworze jest zagubiona. Czuje, że nie ma własnego, bezpiecznego miejsca na Ziemi, a to kolejna wada emigracji. Również Cyprian Kamil Norwid poruszył w swojej twórczości temat emigracji. W swoim utworze pt.: „Moja piosenka (II)” idealizuje wizję ojczyzny, poprzez co podkreśla swoją nostalgię oraz smutek. Tęskni do wiejskiego krajobrazu, gdzie bocianie gniazdo symbolizuje szczęście, a symbolem rodzinnego domu jest chleb. Wie jednak, że nie może zmienić swojego losu, jest bezradny, mówi: „Lecz tak musi być”.

Choć obecnie uczucia patriotyczne są mniej widoczne w świadomości społecznej niż choćby kilkadziesiąt lat temu, to z pewnością jeszcze dla wielu osób ojczyzna ma ogromne znaczenie i nie warto jej opuszczać. Wychowanie w lokalnej kulturze, przywiązanie do rodzinnych stron oraz narodowych wartości i przyzwyczajenie do tutejszych widoków stają się nieodłączną częścią życia. Widać to nie tylko na podstawie relacji emigrantów przebywających przez długi czas na obczyźnie, ale również w literaturze stąd odwołanie do powyższych źródeł kultury.