Zmienny charakter zagrożeń stawia przed Polską zadanie dotyczące rozbudowy jej Systemu Obronnego. Przed wstąpieniem Polski do NATO obronność była odnoszona tylko i wyłącznie do zagrożeń militarnych, natomiast skutki zmian XXI wieku wymagają, by uwzględniała także zagrożenia niemilitarne. Współcześnie wypracowana definicja obronności informuje, iż jest to dziedzina bezpieczeństwa narodowego obejmująca zintegrowane przeciwstawianie się zagrożeniom politycznomilitarnym przy wykorzystaniu wszystkich - wojskowych i cywilnych − zasobów państwa, zorganizowanych w system obronności. W związku z powyższym rozszerzył się także katalog zagrożeń dla całego Systemu Obronności RP, Stosując się do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2004 roku w sprawie gotowości obronnej państwa za obowiązujące stany gotowości obronnej państwa uznać należy • stałą gotowość obronną państwa; • gotowość obronną czasu kryzysu; • gotowość obronną czasu wojny. System Obronny Państwa winien odpowiednio funkcjonować w każdym z wyżej wymienionych stanów, co może nastąpić dzięki odpowiedniej jego organizacji, wyposażeniu, informowaniu, a także umiejętności przewidywania zagrożeń, reagowania na nie oraz usuwania ich skutków System Obronny Państwa składa się z podsystemów • podsystem kierowania obronnością państwa; • dwa podsystemy wykonawcze: o podsystem militarny, o podsystem niemilitarny. Podsystem kierowania obronnością państwa stworzony jest z powiązanych w sposób informacyjny oraz organizacyjny organów władzy i administracji publicznej wraz z obsługującymi je urzędami). Uzupełnieniem zasobów ludzkich tego systemu są kierownicy jednostek organizacyjnych, które realizują czynności adekwatne do obronności oraz organy dowodzenia Sił Zbrojnych RP. Celem funkcjonowania tego podsystemu jest przede wszystkim zagwarantowanie w okresie pokoju, kryzysu oraz wojny odpowiednich warunków do szybkiego i kompetentnego podejmowania decyzji, a także ciągłego dostosowywania działań przez organy władzy, administracji publicznej i organy dowodzenia SZ RP Naczelnymi organami kierowania obronnością, wykonującymi władzę wykonawczą, będzie Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej oraz Rada Ministrów. Prezydent RP, według przepisów konstytucyjnych, stoi na czele suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium, a także jest najwyższym zwierzchnikiem Sił Zbrojnych RP Do kompetencji Rady Ministrów należy prowadzenie polityki wewnętrznej i zewnętrznej RP, gwarancja bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa, a także realizowanie funkcji kierowniczej w zakresie obronności. Tę ostatnią kompetencję spełnia Prezes Rady Ministrów. Wypracowane przez powyższe podmioty zadania realizują poszczególni ministrowie oraz kierownicy urzędów centralnych i instytucji państwowych, a także wojewodowie i organy samorządu terytorialnego. Podsystem militarny złożony jest z jednego, podstawowego komponentu – Sił Zbrojnych RP. Są podstawowym elementem systemu obronnego państwa przeznaczonym do skutecznej realizacji polityki bezpieczeństwa. Ich zadania zostały określone w takich dokumentach, jak: Konstytucja RP, Strategia Obronności RP, Strategii Bezpieczeństwa Narodowego RP. Siły Zbrojne RP są apolityczne i podlegają kontroli 27 Siły Zbrojne RP składają się z czterech rodzajów: Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych, Marynarki Wojennej oraz Wojsk Specjalnych. Swój skład uzupełniają. Posiadają one istotne znaczenie dla państwa, a swoją przewagę i siłę budują dzięki potencjałowi ludzkiemu, organizacyjnemu oraz sprzętowi i wyposażeniu. Siły Zbrojne RP składają się z czterech rodzajów: Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych, Marynarki Wojennej oraz Wojsk Specjalnych. Swój skład uzupełniają organami dowodzenia, jednostkami bojowymi, wsparcia działań oraz zabezpieczenia działań. Siły te są odpowiednio zorganizowane w pododdziały, oddziały i związki taktyczne Ostatni z podsystemów, podsystem niemilitarny, jest złożony z administracji rządowej, samorządowej oraz innych podmiotów i instytucji państwowych, na które nałożono obowiązek realizacji zadań na rzecz obronności państwa. Najważniejsze zadania, jakie są realizowane przez ten system, to przede wszystkim • zapewnienie bezpiecznego i sprawnego funkcjonowania państwa; • zasilanie zasobami ludzkimi i materiałowymi Sił Zbrojnych RP oraz jednostek organizacyjnych odpowiedzialnych za stabilizację sytuacji w państwie; • zapewnienie podstawowych potrzeb społeczeństwa; • tworzenie warunków do przetrwania ludności. Zadania te można rozwinąć oraz podzielić na następujące kategorie: zadania ogólne, dyplomatyczne, informacyjne, ochronne oraz gospodarczo-obronne Zadania ogólne można uznawać również za zadania typowo przygotowawcze, ponieważ w ich charakterze znajduje się stworzenie warunków do odpowiedniego funkcjonowania instytucji oraz wszystkich struktur pozamilitarnych we wszystkich stanach gotowości obronnej państwa. Do podstawowych czynności zalicza się planowanie obronne, szkolenie obronne, dydaktykę obronną oraz spełnianie powszechnego obowiązku obrony Zadania o specyfice dyplomatycznej mają na celu niwelowanie zagrożeń, które mogłyby godzić w politykę zagraniczną oraz wspierają działania władz w razie wystąpienia konfliktu zbrojnego Zadania informacyjne wykonywane są w celu ochrony polskich interesów, zagłuszania informacji dla przeciwnika, wzbudzenia u społeczeństwa chęci do obrony Zadania ochronne mają na celu zapewnienie sprawności w funkcjonowaniu państwa oraz elementarnych potrzeb bytowych obywateli Pierwszy aspekt odnosi się do ochrony granicy państwa, osób podlegających szczególnej ochronie, obiektów i transportu niezbędnego do działania tych osób, ochrony delegacji innych państw, a także obiektów infrastruktury krytycznej.