Termin „kultura” sw ą etymologi ę wywodzi z łaci ń skiego słowa „ cultus ” , oznaczaj ą cego cze ść (nabo Ŝ e ń stwo, kultywowanie, piel ę gnowanie) i pierwotnie odnoszonego do hołdu, jaki składano bóstwom roli i urodzaju – P ersefony i Demeter – zwi ą zanego
z upraw ą pól i zbiorem plonów roli. Z czasem oznaczało ono upraw ę roli a nast ę pnie, stopniowo nabierało znaczenia metaforycznego 6 . Wraz ze zwrotem „ cultura amini ” spotykanym w pismach Cycerona i dalej rozpowszechni anym zacz ę ło ono coraz bardziej oznacza ć „piel ę gnowanie” wy Ŝ szych idei, dusz 7 . Było to jakby przeciwstawienie „ cultus agrorum ” ( agricultura ), kultywowania roli, a szerzej natury, kultywowani u warto ś ci duchowych dokonywanemu nie za pomoc ą czynno ś ci i narz ę dzi materialnych, ale za pomoc ą intelektu, woli i zdolno ś ci.