Istnieje wiele definicji odnoszących się do procesu planowania, które pomimo różnej interpretacji autorów, mają ze sobą wiele wspólnych cech. Według R. Krupskiego jest to, „(…) coś, co robimy przed podjęciem działania. Znaczy to, że jest ono antycypacyjnym podejmowaniem decyzji. Jest to proces decydowania o tym, co robić i jak robić, zanim trzeba podjąć decyzję.” Natomiast W. Piotrowski uważa, że „planowanie jest procesem polegającym na świadomym ustalaniu kierunków działania oraz podejmowaniu decyzji opartych na celach, faktach i dobrze przemyślanych ocenach.” Więc, aby lepiej zrozumieć proces jakim jest planowanie, należałoby w pierwszej kolejności wytłumaczyć w jak najprostszy sposób, czym właściwie ono jest. Planowanie strategiczne nazywane inaczej “planowaniem dalekosiężnym”, ale także “planowaniem długofalowym”, jest wykreowaniem pewnego rodzaju kluczowych celów dla przedsiębiorstwa, biorąc jednak pod uwagę najbardziej korzystne sposoby ich realizacji. Proces ten, należy rozumieć jako dokonywanie określonych wyborów, uwzględniając przy tym: warunki, środki działania oraz sformułowanie celów. Proces ten zawiera w sobie określone działania, a także pięć elementów dzielących się na : a) cele ogólne, b) zasoby, c) środki, d) realizację, e) kontrolę. Każdy taki proces składa się z elementarnych etapów, a są nimi:

• wyznaczenie celów,
• rozpoznanie potencjalnych problemów,
• wyszukiwanie innych możliwych wariantów realizacji,
• analizowanie potencjalnych zalet i wad,
• podjęcie najkorzystniejszej decyzji,
• realizacja,
• prowadzenie nadzoru. Za wspomnianą wcześniej kontrolę, odpowiadają osoby piastujące najwyższe stanowiska w przedsiębiorstwie, są to zwykle (w zależności od struktury i wielkości organizacji): zespół odpowiedzialny za planowanie, kierownictwo, dyrektor naczelny, ciało zarządzające (dyrektorowie) oraz kierownicy.