Namiętności należy wiązać ze wszystkimi pragnieniami, żądzami i aspiracji, do których dąży człowiek i które chce osiągnąć. Jako ludzkie namiętności da się zatem określić między innymi miłość, władzę, pieniądze czy wolność. Ludzkie namiętności odgrywają bardzo dużą rolę w tragediach Szekspira – jednego z najznamienitszych dramatopisarzy wszechczasów.

Romeo i Julia

Stanowią one oś fabuły jednego z najsłynniejszych dzieł literackich w dziejach światowej kultury – „Romeo i Julii”. Para tytułowych kochanków jest bodaj najbardziej znanym duetem miłosnym, jaki kiedykolwiek opisano. „Romeo i Julia” to utwór głęboko zakorzeniony w światowej kulturze; po dziś dzień co jakiś czas ukazują się filmowe ekranizacje i teatralne spektakle oparte o jego wątki. Opowiada on historię miłości dwojga młodych ludzi – Romeo i Julii. Ich uczucie było zakazane, ponieważ sprzeniewierzało się wojnie dwóch rodów, do których należeli kochankowie – Montekich, z którego wywodził się młodzieniec, i Kapuletów, do których przynależała dziewczyna. Przed kochankami pojawił się dylemat niemający dobrego rozwiązania: musieli wybrać, czy ważniejsza jest dla nich wzajemna miłość, czy też lojalność wobec najbliższych. Poznali się na balu i już wówczas zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, ulegając wielkiej i nieopisanej namiętności, która od momentu spotkania stała się treścią ich życia. Ich uczucie było jednak trudne, bo musiało przełamywać obowiązujące od wieków konwenanse. Wybór kochanków był jednoznaczny – opowiedzieli się za swoją miłością, przysięgając sobie wieczne uczucie i odcinając się tym samym od lojalności wobec zwaśnionych rodów. Efektem tego przyrzeczenia był potajemny ślub młodzieńców, a także szereg wydarzeń doprowadzających do tego, że niechętna wyjściu za mąż za Parysa Julia po wypiciu magicznej mikstury zapadła w dwudobową śmierć. Nie wiedząc, że ukochana się obudzi, Romeo wypił truciznę, a gdy Julia się ocknęła, zasztyletowała się. Widać więc, że namiętność w postaci miłości całkowicie rządzi tytułowymi bohaterami dramatu. Stanowi ich jedyny cel i sens życia, bez którego nie wyobrażają sobie istnienia na ziemi. Świadczy o tym fakt, że ich decyzje o samobójstwie są niemal natychmiastowe i podjęte bez najmniejszej chwili zawahania. Szekspir chce przez to pokazać, że namiętność jest siłą tak silną, że może odbierać człowiekowi rozum i zasłaniać wszelkie inne aspekty życia. W przypadku Romea i Julii namiętność jest czymś, czego nie da się sposób logicznie wytłumaczyć. Jest to uczucie, które może istnieć wbrew wszystkiemu i wszystkim; żadne obostrzenia nie są w stanie jej powstrzymać, nawet śmierć.