Wspomnienia z wczesnego dzieciństwa i młodości w gronie rodzinnym decydują w kreowaniu charakteru i naszej tożsamości. Dlatego ważne są relacje jakie łączą nas z członkami naszej rodziny. Uczymy się jak podejmować decyzje, które mają wpływ na naszą przyszłość i ponosić konsekwencje z nimi związane. Jednak nie zawsze nasz dom odpowiada naszym oczekiwaniom. Każdy z pewnością zna ludzi, którzy nie mieli domu wypełnionego miłością i dobrocią. Takim ludziom często trudno okazywać uczucia w dorosłym życiu i otworzyć się na świat. Brak ciepła i miłości ogniska domowego powoduje liczne wynaturzenia społeczne i patologie. Tak wychowani ludzie co najgorsze powtarzają błędy rodziców i budują swoją rodzinę na podstawie schematów wyniesionych z domu. Przykładem takiego bohatera, który idzie tą droga jest Zenon Ziembiewicz z utworu „Granica”. Całe jego życie opiera się na ucieczce przed obłudą, zacofaniem i niewiedzą , które kojarzyły mu się z domem rodziców. Ucieczka okazuje się niefortunna i jest spowodowana słabą i chwiejną osobowością Zenona. Nie potrafi sobie poradzić z podejmowaniem trudnych decyzji, łatwo popada w kompromisy, także też w sferze moralnej. Słabość jego charakteru popycha go do romansu z Justyną i w konsekwencji do załamania psychicznego kobiety, której nie potrafił udzielić wsparcia w trudnych chwilach. Małżeństwo z Elżbietą Biecką traktuje jako osiągnięcie w swojej karierze i nie ma tutaj mowy o stworzeniu domu pełnego radości i miłości. Tragizm bohatera polega na tym, że potępiając postawę swojego ojca, sam brnie w jego ślady i powiela te same błędy. Stefan Żeromski w powieści „Ludzie Bezdomni” też rozważa interesujące zagadnienie wartości domu rodzinnego, gdzie centralną postacią jest Tomasz Judym, który stara się kreować swoje życie w opozycji do tego, co pamięta z domu rodzinnego. Tomasz postanawia zdobyć wykształcenie i uwolnić się od ogarniającej go biedy, jednak nie izoluje się od grupy społecznej, z której się wywodzi. Judym jest z kolei człowiekiem o silnym charakterze i dąży do wyznaczonego celu, którym jest pomoc najuboższym. Jest gotów poświęcić swoje szczęście by urzeczywistnić swoje ideały. Rezygnuje też z miłości i z założenia domu rodzinnego. Jest w pełni przekonany, że ponosi odpowiedzialność za najbiedniejszych i musi im pomóc. To właśnie nędza i ubóstwo jakie pamięta z lat dziecięcych utwierdzają go w przekonaniu, że to jego przeznaczenie, że to co robi ma sens. Przykładem bohatera skoncentrowanego na sobie jest Cezary Baryka z „Przedwiośnia”. Był jedynakiem, a w dzieciństwie w Baku niczego mu nie brakowało. Stan szczęścia…