Głębsza analiza rozpatrywanych dwóch pojęć prowadzić może w konsekwencji do następujących ustaleń: – „bezpieczeństwo wewnętrzne danego podmiotu oznacza stan rzeczy, zespół okoliczności wewnętrznych, chrakteryzujący się stabilnością i harmonijnością jego rozwoju, pozwalającą mu czuć się wolnym od wszelkich zakłóceń jego funkcjonowania; – bezpieczeństwo zewnętrzne danego podmiotu oznacza stan rzeczy, zespół okoliczności zewnętrznych, charakteryzujący się brakiem negatywnych oddziaływań innych podmiotów, pozwalający mu czuć się wolnym od wszelkich zakłóceń jego funkcjonowania. W konsekwencji: – bezpieczeństwo wewnętrzne państwa – to jeden z dwóch aspektów (typów) bezpieczeństwa państwa, oznaczający stan rzeczy, zbiór różnego rodzaju okoliczności zachodzących we wszelkich dziedzinach aktywności wewnętrznej, charakteryzujący się stabilnością i harmonijnością jego rozwoju (funkcjonowania), to – innymi słowy – stan i proces zabezpieczenia wartości i interesów państwa przed czynnikami wewnątrzpaństwowymi; – bezpieczeństwo zewnętrzne państwa – to jeden z dwóch aspektów (typów) bezpieczeństwa państwa, oznaczający stan rzeczy, zbiór różnego rodzaju okoliczności zachodzących w jego otoczeniu (w środowisku międzynarodowym), charakteryzujący się brakiem negatywnych oddziaływań innych podmiotów, pozwalający na stabilny i harmonijny jego rozwój (funkcjonowanie), to stan i proces zabezpieczenia wartości i interesów państwa przed czynnikami zewnętrznymi”2. Niewątpliwie w uproszczonym ujęciu tak bezpieczeństwo zewnętrzne, jak i bezpieczeństwo wewnętrzne mogą być rozpatrywane jako odrębne obszary problemowe. Jednakże uwzględniając ścisły związek między zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi aspektami bezpieczeństwa (wyzwania, zagrożenia, podejmowane środki zaradcze), który dotyczy wielu dziedzin funkcjonowania państwa, należy przyjąć, że obydwa typy – w równym stopniu ze względu na treść i czynniki sprawcze – w jakimś zakresie są lub mogą być ze sobą ściśle powiązane