,,Lament Świętokrzyski’’ i ,,Stabat Mater’’ reprezentują dwie różne epoki literackie: średniowiecze oraz literaturę współczesną. Pierwszy został napisany w XV wieku przez Benedykta Andrzeja ze Słupi. Autorem drugiego utworu poetyckiego jest poeta żydowskiego pochodzenia Józefa Wittlina. W obydwu wierszach przedstawiona jest reakcja matki na śmierć syna. Oba utwory łączy wspólna tematyka, przedstawione przez poetów są pełne bólu i cierpienia, mają wspólną cechę nawiązanie do Biblii - ukrzyżowanie Chrystusa. ,,Lament Świętokrzyski’’ jest typem liryki bezpośredniej. Utwór ma formę monologu Matki Bożej stojącej przed krzyżem, na której wisi jej syn. Podmiotem lirycznym jest cierpiąca matka zwracająca się do ludzi ,,Posłuchajcie bicia miła’’. W ,,Stabat Mater’’ autor podmiotem lirycznym uczynił światka wydarzeń, który dzieło kieruje do nas ludzi. Utwór Juzefa Wittina jest pieśnią, liryką pośrednią. Oba wiersze przedstawiają doświadczające nieszczęścia, natomiast ich wizerunki są inne. W pieśni anonimowej występują dwa konteksty: biblijny, którego funkcją jest płacząca kobieta oraz kulturowy, którego tekst nawiązuje do obrazu ,,Stabat Mather’’. Został on ukazany na zasadach obowiązujących w średniowieczu. W wierszu ,,Stabat Mather’’ autor przywiązuje treść do kontekstów: biblijnego jako cierniowa korona a funkcją jest ukazane cierpienie matki. Reasumując, autorzy chcieli ukazać, że rozpacz matki Syna Bożego jest taka samo głęboka i bolesna, jak cierpienie każdej innej matki, która traci bliską osobę. ,,Lament Świętokrzyski’’ zawiera w swojej treści narzekania na los żal i skargi, a w ,,Stabat Mater,, wyodrębnia nieme cierpienie, które jest niewypowiedziane. Obie bohaterki musiały się ze swoim losem.