System kontroli i oceny stosowany w szkole. Każdy nauczyciel buduje własny, eklektyczny system ocen, który trudno mu dokładnie określić, bo jest złożony ze sprzeczności: docenić wybitnych przy równoczesnym podtrzymaniu słabych, nagrodzić zdolności, ale i wkład pracy i pilność. Ocenianie okazuje się zagadnieniem i zadaniem trudnym. Z sytuacji wychowawczej stwarza najczęściej sytuację stresogenną dla ucznia i nauczyciela, której skutki są natychmiastowe. W wywiadzie jaki przeprowadziłam z nauczycielką języka polskiego zostało mi przybliżone jej stanowisko na temat oceniania uczniów. Dla niej ocenianie ma spełniać dwie funkcje: informacyjną, korekcyjną(dopingującą, motywującą)

1. funkcja informacyjna – odnosząca się zarówno do ucznia, jak i nauczyciela.
   Wystawiając ocenę uczniowi, nauczyciel musi określić poziom wiedzy i umiejętności. Dla nauczyciela funkcja ta ma dodatkową wartość w odniesieniu do samego nauczyciela. Z istoty procesu edukacyjnego wynika potrzeba informacji zwrotnej o tym, czy zastosowane przez nauczyciela metody, formy organizacyjne oraz tempo opanowania treści kształcenia – są właściwe i efektywne. Daje to możliwość wzmocnienia skuteczności nauczyciela oraz przeciwdziałania niepowodzeniom. Ma informować nauczyciela nie tylko o wynikach, ale również służyć doskonaleniu jego warsztatu merytorycznego i metodycznego. Z funkcją informacyjną łączy się ściśle
2. funkcja korekcyjna – (zwana też dopingująco - kontrolną).
   Ocena musi zachęcać, a nie zniechęcać ucznia, dlatego też bezwzględnie powinna być podana jawnie z odpowiednim umotywowaniem. Motywując ocenę, należy wskazać uczniowi na zalety jego wypowiedzi lub pracy, wskazać braki i błędy, ale jednocześnie podać wskazówki, co i jak uzupełnić oraz gdzie znaleźć odpowiednie wiadomości . Uczeń powinien być przekonany, że celem nauczyciela jest tylko sprawdzenie jego wiadomości i umiejętności. Powinien także spotkać się ze sprawiedliwym i obiektywnym osądem ze strony oceniającego. Jeżeli zaś w procesie oceniania występują elementy złośliwości, zemsty, i tendencyjności, to ocena jest wówczas demoralizująca, ma wartość antywychowawczą i nie motywuje do dalszej nauki. Podczas mojego pobytu w szkole zauważyłam błędy w ocenianiu, właśnie tej nauczycielki. Przede wszystkim mała liczba ocen w semestrze, oceny były niesystematyczne, brak różnorodności zadawanych zadań, które były poddawane ocenie, a przecież każdy ma lepsze i słabsze strony. Najbardziej smutne i rażące jest bezwzględne łączenie oceny z każdym poznawaniem, kontrolą wiedzy; traktowanie ocen końcowych (semestralnej, rocznych) jako średniej arytmetycznej stopni otrzymanych przez uczniów.
   Ocenianie szkolne jest tym elementem procesów edukacyjnych, które budzi najwięcej emocji, lęków, zawiedzionych nadziei, kontrowersji, a także – co trzeba mocno podkreślić – uzasadnionej i wszechstronnej krytyki, a nawet sprzeciwu. Krytykuje się zarówno styl i formy oceny, jej treść, funkcje, rozwiązania organizacyjne i legislacyjne, eksponuje się wreszcie jej słabości i błędy. System oceniania jest bowiem wśród innych podsystemów edukacji w Polsce najmniej elastyczny i podatny na zmiany.