“O szczęściu, tradycjach i wartościach”

Antyk to epoka obejmująca ponad cztery tysiące lat, zarówno przed, jak i po narodzeniu Chrystusa. Obejmuje ona między innymi czasy cywilizacji greckiej.i rzymskiej. Z obu tych cywilizacji wywodzą się znakomici poeci, tacy jak rzymianin Kwintus Horacjusz Flakkus czy grek Sofokles. Horacy był rzymskim poetą, często jest określany mianem największego łacińskiego liryka i mistrza satyry. Był wielbicielem piękna świata i uroków życia. Jego ojciec był wyzwoleńcem, a więc Horacy pochodził z nizin społecznych południowej Italii. W młodości pełnił stanowisko oficera w armii zabójcy Cezara, Marka Brutusa. Jego utwory charakteryzowały się wysokim nasyceniem refleksji, będącymi mieszaniną elementów filozofii epikurejskiej i stoickiej. Natomiast Sofokles był jednym z największych tragików starożytnej Grecji, zaraz obok Ajschylosa i Eurypidesa. Był także kapłanem, politykiem oraz dowódcą wojskowym. Jego działalność twórcza przypada na okres pomiędzy twórczością Ajschylosa i Eurypidesa. Jego utwory odznaczały się głębokim patriotyzmem, konserwatyzmem, tradycyjnością oraz pesymizmem. Bohaterowie dzieł Sofoklesa żyją rzeczywistością pełną sprzeczności nie do pogodzenia, przepełnioną konfliktami sił, które nieuchronnie dążą do kolizji. Jednak, którego autora poleciłbym swojemu przyjacielowi? To bardzo trudny wybór. Jednak moje serce jest bliższe twórczości Horacego. Dlaczego? Swój wybór postaram się uzasadnić kilkoma argumentami. Najbardziej oczywistym powodem mojego wyboru jest optymizm Horacego, stara się on w swoich utworach przekonać odbiorcę do korzystania z życia, bycia pełnym optymizmu. Próbuje przekazać, że największą wartością w życiu jest szczęście. Natomiast Sofokles skupia się bardziej na ukazaniu porażek człowieka, jego cierpienia i omylności. Nie stara się szukać w życiu pozytywów, woli przekazać odbiorcy fakt, że człowiek nie może nazywać się istotą szczęśliwą, dopóki nie przeżyje całego swojego życia nie ponosząc w nim żadnej porażki. A więc Sofokles cechuje się tu pesymizmem - który zupełnie mi się nie podoba. Obu twórców różni również styl, jakim się posługują. Sofokles w swoich dziełach stara się zminimalizować bezpośredni wpływ bogów na losy bohaterów. Rola ludzka w jego tragediach odgrywa znacznie większą rolę niż boska. Natomiast Horacy w swoich utworach często wspomina postacie boskie. Obaj twórcy żyli w czasach, w których powiązanie świata ludzi i bogów było bardzo silne, zatem uważam, że Sofokles niejako odtrącając bogów w swojej twórczości nie do końca jest zgodny ze swoją religijną tradycją. Horacy natomiast postępuje według tradycji i wierzeń swoich przodków. Myślę więc, że jego dzieła są przesiąknięte cennymi wartościami, których nie wypada zatracać. Chciałbym też zwrócić uwagę na losy Horacego, który, w przeciwieństwie do Sofoklesa, musiał wszystko osiągnąć sam, zaczynając od zera. Zatem po swojej “tułaczce” przez życie wiedział, jakie ono jest trudne, więc można śmiało powiedzieć, że zna jego wartość i umie je docenić. Sofokles natomiast pochodził z bogatej rodziny kupieckiej. Sofoklesa kształcono od dzieciństwa, więc nie miał kłopotów z osiągnięciem tego, do czego doszedł. Jednak myślę, że znacznie mniej doceniał taką wartość jak życie, w porównaniu do Horacego. Podsumowując, jeśli miałbym swojemu przyjacielowi polecić któregoś z wyżej wymienionych twórców, wybrałbym Horacego. Jest to człowiek nie tylko tryskający optymizmem, doszukujący się pozytywów w każdej sytuacji i pragnący przekazać odbiorcom ważne dla niego wartości ale także człowiek umiejący docenić życie i po całym trudzie, jaki z pewnością przeszedł, umiejący znaleźć w nim szczęście, a także zmotywować słuchaczy. Pokazuje nam, że wszystko jest możliwe. Możemy piąć się na wyżyny sławy i uznania, podobnie jak on, jeśli tylko postanowimy do tego konsekwentnie dążyć i to właśnie za te wszystkie postawy go szanuję.