Autor Cezary Rowiński, w swoim tekście porusza wątek mitu o Prometeuszu i jego wpływu na dzieje kultury światowej. Określa on mit ten jako najwznioślejszy ze wszystkich w całej mitologii antycznej, który od zawsze inspirował badaczy, filozofów i artystów każdej epoki. Rowiński mówi o nim jako o dziele uniwersalnym, które można odwołać do każdego człowieka oraz każdych czasów. Sam Prometeusz w oczach autora jest symbolem buntu, który wyraża sprzeciw przeciw bogom, który jest inicjatorem postępu ludzkości. Autor odwołuje się również do romantyzmu. Czasu, w którym postać Prometeusza utożsamiana była z buntem człowieka przeciw istniejącemu stanowi rzeczy na wszelakich płaszczyznach. Jego zdaniem epokę romantyzmu można nazwać “epoką Prometeusza. Nawiązuje on również do romantycznego tytanizmu, który w dużym stopniu identyfikuje się z prometeizmem. Autor podkreśla, że ludzkość, by wciąż przeć na przód i rozwijać się, potrzebuje nowych Prometeuszy. Mimo tego, że autor w znacznej części tekstu rozpatruje i interpretuje bunt Prometeusza, to skupia się również na poświęceniu i właśnie w nim dostrzega uniwersalizm mitu Prometeusza.