1. Organizacja sądów w polsce - struktura SĄDY:

SĄD NAJWYŻSZY – NACZELNY ORGAN SĄDOWY SPRAWUJĄCY NADZÓR NAD DZIAŁALNOŚCIĄ W ZAKRESIE ORZEKANIA SĄDÓW POWSZECHNYCH I WOJSKOWYCH. MA PRAWO DO KASACJI WYROKÓW KTÓRE ZAPADŁY W SĄDACH NIŻSZEJ INSTANCJI. MA NASTĘPUJĄCE KOMPETENCJE: -orzeka o ważności wyborów prezydenckich, do sejmu i senatu, -może uchylać wyroki i kierować je do kolejnego rozpatrywania, -orzeka o ważności referendum ogólnokrajowego i konstytucyjnego.

STRUKTURA SĄDU NAJWYŻSZEGO DZIELI SIĘ NA CZTERY IZBY: 1.Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń społecznych 2.Izba Cywilna 3.Izba Karna 4.Izba Wojskowa

W skład sądu najwyższego wchodzą: pierwszy prezes, prezesi izb, sędziowie.

Kadencja pierwszego prezesa trwa 6 lat a powołuje go prezydent spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sądu Najwyższego. Prezydent powołuje też prezesów izb Sądu Najwyższego.

Do sądów powszechnych zalicza się: sądy rejonowe, sądy grodzkie, sądy okręgowe i sądy apelacyjne a kontrolę nad nimi sprawuje sąd najwyższy.

Sądy rejonowe - funkcjonują na terenie jednej lub kilku gmin i są one sądami pierwszej instancji dla spraw karnych i cywilnych. Są to sądy do których ludzie zgłaszają sprawy w pierwszej kolejności.

Sądy okręgowe – funkcjonują one na terenie działania co najmniej dwóch sądów rejonowych i są sądami odwoławczymi w sprawach rozpatrywanych przez sądy rejonowe pierwszej instancji.

Sądy apelacyjne – działają na terenie funkcjonowania co najmniej dwóch sądów okręgowych i są sądami odwoławczymi w sprawach rozpatrywanych przez sądy okręgowe pierwszej instancji.

Prezesów sądu powołuje i odwołuje minister sprawiedliwości. Ich kadencja trwa 4 lata, przy czym sędzia może pełnić tę funkcję najdłużej przez dwie kadencję.

W 1997r. powstał sąd Lustracyjny który orzeka o zgodności z prawdą oświadczeń dotyczących pracy oraz służby w organach bezpieczeństwa lub współpracy z nimi.

Do sądów szczególnych zaliczane są dwa rodzaje sądów w Polsce: 1.Sąd wojskowy – rozpatruje sprawy i przestępstwa popełniane przez żołnierzy (Np. dezercja) Sądy wojskowe wchodzą w skład Sił zbrojnych. Sędziami w sądzie wojskowym mogą być oficerowie pełniący stałą funkcję zawodową. Na czele sądu wojskowego stoi szef sądu a nadzór nad orzecznikami sądów woskowych sprawuje Izba Wojskowa Sądu Najwyższego.

2.naczelny sąd administracyjny – sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej Np. orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Od 2002r. NSA stał się sądem dwuinstancyjnym i jego orzeczenia są ostateczne

2. Organy sądów § 1. Organami sądów są:

1. w sądzie rejonowym prezes sądu,
2. w sądzie okręgowym prezes sądu oraz kolegium sądu okręgowego,
3. w sądzie apelacyjnym prezes sądu oraz kolegium sądu apelacyjnego,
4. dyrektor sądu apelacyjnego oraz dyrektor sądu okręgowego, a w sądzie rejonowym, w razie jego powołania, kierownik finansowy sądu w obszarach określonych w § 2. § 2. Zadania przypisane kierownikowi jednostki na podstawie odrębnych przepisów w zakresie finansowym i gospodarczym, kontroli finansowej, gospodarowania mieniem Skarbu Państwa oraz audytu wewnętrznego, w tych obszarach, wykonuje dyrektor danego sądu, a w sądzie rejonowym, w razie powołania, kierownik finansowy sądu. § 3. Dyrektor sądu oraz kierownik finansowy sądu podlega służbowo prezesowi sądu, z zastrzeżeniem art. 177, Minister Sprawiedliwości jako dysponent części budżetowej , § 4.

3. Organy i podstawowe zadania samorządu sędziowskiego Organizacja samorządu sędziowskiego i organy sądów ( sądownictwo powszechne ) W sądach powszechnych funkcjonuje samorząd sędziowski, którego organami kolegialnymi są: zgromadzenie ogólne sędziów okręgu i zgromadzenie ogólne sędziów sądu apelacyjnego. Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu składa się z sędziów sądu okręgowego oraz delegatów sędziów sądów rejonowych działających w obszarze właściwości sądu okręgowego w liczbie 2/3 liczby sędziów sądu okręgowego, jego przewodniczącym jest prezes sądu okręgowego. Do zadań zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu należy: przedstawianie Krajowej radzie Sądownictwa kandydatów na stanowiska sędziów, wybieranie przedstawicieli na zebranie przedstawicieli zgromadzeń ogólnych sędziów, wyrażanie opinii o kandydatach na prezesa sądu okręgowego, ustalanie i wybieranie członków kolegium sądu okręgowego, wysłuchiwanie opinii prezesa o działalności sądów okręgowych, rozpatrywanie sprawozdań z działalności kolegiów oraz omawianie kierunków jego pracy. Zgromadzenie ogólne sędziów sądu apelacyjnego składa się z sędziów tego sądu, jego przewodniczącym jest prezes sądu apelacyjnego. Do zadań zgromadzenia należy: przedstawienie Krajowej Radzie Sądownictwa kandydatów na stanowiska sędziów sądu apelacyjnego, wybieranie przedstawicieli na zebrania przedstawicieli zgromadzeń ogólnych , wyrażanie opinii o kandydatach na prezesa, wybieranie członków kolegium, wybieranie kandydatów na rzecznika dyscyplinarnego, wysłuchanie informacji prezesa o sądzie i opiniowanie, rozpatrywanie sprawozdań z działalności kolegium sądu apelacyjnego. Od organów samorządu sędziowskiego należy odróżnić organy sądów, do których należą: w sądzie rejonowym prezes i kierownik finansowy sądu, w sądzie okręgowym prezes, kolegium sądu okręgowego i dyrektor sądu okręgowego, w sądzie apelacyjnym prezes sądu, kolegium sądu apelacyjnego i dyrektor sądu apelacyjnego. Prezesi sądów oraz kierownik finansowy i dyrektorzy sądów są organami jednoosobowymi, zaś kolegia należą do organów kolegialnych. Prezes sądu kieruje sądem, reprezentuje go na zewnątrz, pełni czynności z zakresu administracji sądowej, jest zwierzchnikiem służbowym sędziów danego sądu, powierza i zwalnia sędziów z pełnienia swojej funkcji. W zakresie administracji podlega on Ministrowi Sprawiedliwości oraz prezesowi sądu przełożonego. Prezesa sądu rejonowego powołuje Minister spośród sędziów sądu rejonowego lub okręgowego na okres 4 lat. Prezesa sądu okręgowego powołuje Minister spośród sędziów sądu okręgowego i apelacyjnego na okres 6 lat. Prezesa sądu apelacyjnego powołuje Minister spośród sędziów sądu apelacyjnego na okres 6 lat Kolegium sądu okręgowego składa się z 4 do 8 członków wybieranych przez zgromadzenie ogólne sędziów okręgu spośród jego członków w tym w połowie z sędziów okręgowych i prezesa sądu okręgowego. Do zadań kolegium należy: ustalanie podziału czynności, spraw zastępstw sędziów i referendarzy oraz zasad przydziału prac, opiniowanie kandydatów na stanowiska sędziów rejonowych i prezesa i wice sądów rejonowych, przewodniczących , zastępców wydziałów, wizytatorów, kierowników szkoleń oraz rzecznika prasowego, asesora sądowego, wyrażanie zgody na delegowanie sędziego wypowiadanie się w przypadkach naruszeń etyki sędziowskiej. Kolegium sądu apelacyjnego składa się z 3 do 5 członków, wybieranych przez zgromadzenie ogólne sędziów sądu apelacyjnego, spośród sędziów tego sądu i prezesa na okres 2 lat, a jego przewodniczącym jest prezes sadu apelacyjnego. Do kompetencji kolegium należy: ustalanie podziału czynności, zasad zastępstw w sądzie apelacyjnym, opiniowanie kandydatów na stanowiska sędziów, wiceprezesa, przewodniczących wydziałów, wizytatorów oraz rzecznika prasowego, wypowiadanie się w sprawach naruszeń etyki sędziowskiej. Kierownik finansowy i dyrektor są organami finansowymi sądów rejonowych, okręgowych i apelacyjnych. Organy te są powoływane i odwoływane przez Ministra, dysponują one budżetem sądów, sprawują kontrolę gospodarki finansowej i mienia Skarbu Państwa oraz wykonują zadnia związane z infrastrukturą sądów i techniczno- organizacyjnym funkcjonowaniem.

4. Status prawny ławników Status prawny ławników określa Ustawa z 27.07. 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070.). Ławników do sądów okręgowych i rejonowych wybierają w głosowaniu tajnym rady gmin, których obszar jest objęty właściwością tych sądów. Kandydatów na ławników zgłaszają radą gmin prezesi sądów, stowarzyszenia, organizacje i związki zawodowe zarejestrowane na podstawie przepisów prawa oraz co najmniej 25 obywateli mających czynne prawo wyborcze, zamieszkujących stale na danym terenie, w terminie do 31.07. ostatniego roku kadencji w trybie, który określi Prezydent RP. kandydatów na ławników do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych zgłaszają w równej liczbie terenowe organy administracji rządowej, związki zawodowe oraz organizacje pracodawców. Rady gmin zasięgają informacji o kandydatach z Krajowego Rejestru Karnego i od właściwych organów Policji.

Kadencja ławników trwa 4 lata kalendarzowe następujące po roku, w którym dokonano wyborów, jednak mandat ławnika wybranego dodatkowo wygasa z upływem kadencji ogółu ławników. Po upływie kadencji ławnik może brać udział jedynie w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu jej zakończenia. Ławnikiem może zostać wybrana osoba, która:

• posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich

• jest nieskazitelnego charakteru

• ukończyła 30 lat, a nie przekroczyła 65 roku życia

• jest zatrudniona lub zamieszkuje w miejscu kandydowania co najmniej od roku.

Do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubzepieczeń społecznych powinna zastać wybrana osoba, wykazująca szczególną znajomość spraw pracowniczych oraz celów ubezpieczenia i potrzeb osób ubezpieczonych.

Ławnikiem nie mogą być:

• osoby zatrudnione w sądach powszechnych i innych sadach oraz prokuraturze

• osoby wchodzace w skład organów, od których orzeczenia można żądać skierowania sprawy na droge postępowania sądowego

• funkcjonariusze Policji oraz inne osoby zajmujące się ściganiem przestępstw i wykroczeń

• adwokaci i aplikanci adwokaccy

• radcy prawni i apliaknci radcowscy

• duchowni

• żołnierze w czynnej służbie wojskowej

• funkcjonariusze służby więziennej.

Nie można być ławnikiem więcej niż w jednym sądzie. Mandat ławnika wygasa z mocy samego prawa, w przypadku orzeczenia prawomocnym wyrokiem pozbawieniago praw publicznych. Wygaśnięcie mandatu stwierdza rada gminy, która wybrała ławnika. Rada gminy może odwołać ławnika na wniosek prezesa właściwego sadu w razie:

• skazania go prawomocnym wyrokiem

• niewykonywania obowiązków ławnika

• zachowania godzącego w powagę sadu

• niezdolności do wykonywania obowiązków ławnika

Ławnik może być wyznaczony do udziału w rozprawach do 12 dni w ciągu roku. Liczbę dni prezes sadu może zwiększyć tylko z ważnych przyczyn, zwłaszcza w przypadku konieczności zakończenia rozprawy z udziałem tego ławnika.

Pracodawca, który zatrudnia ławnika ma obowiązek zwolnić go od pracy na czas pełnienia czynnosci w sądzie. Za czas zwolnienia od pracy ławnik zachowuje prawo do świadczeń wynikających ze stosynku pracy z wyjątkiem prawa do wynagrodzenia. Ławnik, za czas zwolnienia od pracy, w związku z wykonywaniem czynności w sadzie otrzymuje równoważność utracownego wynagrodzenia za pracę w wysokości ustalanej jak za ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Ławnik, który nie pozostaje w stosunku pracy za czas wykonywania czynności w sądzie otrzymuje rekompensate pieniężną. Ławnicy, którzy zamieszkują poza siedzibą sądu otrzymują diety oraz zwrot kosztów przejazdu i noclegu.

W zakresie orzekania ławnicy są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Ławnik nie może przewodniczyć na rozprawie i naradzie, ani też wykonywać czynności sędziego poza rozprawą, chyba że ustawy stanowią inaczej.

5. Status prawny referendarzy sądowych Referendarz sądowy – stanowisko w sądach powszechnych i administracyjnych w Polsce; sądowy organ jurysdykcyjny posiadający w zakresie powierzonych czynności kompetencje sądu, wykonujący zadania z zakresu ochrony prawnej niebędącej wymiarem sprawiedliwości. Pozycja ustrojowa- Powszechnie przyjmuje się, że instytucja referendarza sądowego jest wzorowana na podobnej instytucji funkcjonującej w Niemczech i Austrii: Rechtspfleger. Natomiast we Francji wyższy urzędnik sądowy nazywa się Greffier. Referendarz posiada atrybut przypisany organom władzy sądowniczej, to jest niezależność w zakresie wydawania orzeczeń. Jest to cecha nawiązująca bezpośrednio do niezawisłości sędziowskiej. Referendarza nie obowiązują jednak zakazy wykonywania niektórych rodzajów działalności i pełnienia pewnych funkcji, np. prowadzenia działalności gospodarczej, członkostwa w partii politycznej, zasiadania w radach nadzorczych spółek, sprawowania mandatu radnego, pod warunkiem że nie koliduje to z powierzonymi obowiązkami i nie podważa zaufania do sądu. Referendarz sądowy jako organ procesowy został wyposażony w kompetencje w postępowaniu cywilnym i sądowoadministracyjnym w wypadkach wskazanych w ustawie. Wprowadzenie tej nowej instytucji odpowiada doświadczeniom państw zachodnioeuropejskich, a także rekomendacji nr R(86)12[1] Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie środków przeciwdziałania nadmiernemu obciążeniu sądów i jego zmniejszania, przyjętej w dniu 16 września 1986 na 399 posiedzeniu zastępców ministrów. W praktyce w postępowaniu cywilnym referendarz: • prowadzi postępowanie wieczystoksięgowe; • rozpoznaje wnioski o wpis do rejestru zastawów i do Krajowego Rejestru Sądowego. W postępowaniu rejestrowym referendarz nie może prowadzić rozprawy (art. 5091 kodeksu postępowania cywilnego); • rozpoznaje wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych[2] oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego; • wydaje nakazy zapłaty w postępowaniu upominawczym (art. 3531 § 2 kpc), oraz wykonuje wszystkie czynności w elektronicznym postępowaniu upominawczym; • nadaje klauzulę wykonalności niektórym tytułom egzekucyjnym (art. 781 § 11 kpc); • wykonuje niektóre czynności w sprawach z zakresu prawa spadkowego, z wyłączeniem prowadzenia rozprawy, zabezpieczenia spadku oraz przesłuchania świadków testamentu ustnego(art. 5091§ 3 kodeksu postępowania cywilnego). Sąd Najwyższy w uchwale (sygn. III CZP 108/05) podjętej dla rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczącej możliwości udzielenia zabezpieczenia przez referendarza w postępowaniu upominawczym stwierdził, że w postępowaniu tym referendarz nie jest uprawniony do rozpoznania wniosku o udzielenie zabezpieczenia, co oznacza, że wniosek taki musi rozpoznać sędzia pomimo tego, że sprawę w pierwszej instancji rozstrzyga referendarz sądowy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym referendarz sądowy prowadzi mediację i orzeka w zakresie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów i przyznanie pełnomocnika z urzędu).

6. Organy adwokatury Organy adwokatury na szczeblu centralnym to: • Krajowy Zjazd Adwokatury, • Naczelna Rada Adwokacka, • Wyższy Sąd Dyscyplinarny, • Wyższa Komisja Rewizyjna. Na szczeblu regionalnym istnieją izby adwokackie, które skupiają adwokatów i aplikantów adwokackich. Organami izby są: zgromadzenie izby, okręgowa rada adwokacka, sąd dyscyplinarny, komisja rewizyjna. Naczelna Rada Adwokacka, izby adwokackie i zespoły adwokackie mają osobowość prawną. Najwyższym ciałem samorządu jest Naczelna Rada Adwokacka, natomiast w rejonie, okręgowa rada adwokacka. Do Naczelnej Rady Adwokackiej należy m.in.: uchwalanie regulaminów dotyczących zasad odbywania aplikacji adwokackiej i składania egzaminu adwokackiego, regulaminu dotyczącego zasad wykonywania zawodu indywidualnie lub w określonych spółkach, regulaminu dotyczącego zasad przeprowadzania konkursu na aplikantów adwokackich. Okręgowa rada adwokacka uprawniona jest m.in. do występowania z wnioskiem do organów rejestrowych lub ewidencyjnych o wszczęcie postępowania o wykreślenie z rejestru lub ewidencji podmiotu prowadzącego działalność w zakresie pomocy prawnej niezgodnie z przepisami ustawy “Prawo o adwokaturze”[1]

7. Izby adwokackie Izba adwokacka – (zgodnie z art. 38 Prawa o adwokaturze[1]) jest to ogół adwokatów i aplikantów adwokackich, mających siedzibę na terenie izby, której zasięg terytorialny określa Naczelna Rada Adwokacka, biorąc pod uwagę głównie podział terytorialny administracji sądowej. Organy Izby adwokackiej • Zgromadzenie Izby składające się z adwokatów wykonujących zawód oraz delegatów pozostałych adwokatów • Okręgowa Rada Adwokacka • Sąd Dyscyplinarny • Komisja Rewizyjna Podział administracyjny Izb Adwokackich Obecnie w Polsce istnieją 24 Izby Adwokackie i znajdują się w: Białymstoku, Bielsku-Białej, Bydgoszczy, Częstochowie, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Koszalinie, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Olsztynie, Opolu, Płocku, Poznaniu, Radomiu, Rzeszowie, Siedlcach, Szczecinie, Toruniu, Wałbrzychu, Warszawie, Wrocławiu, Zielonej Górze.

8. Zespoły adwokackie Zespół adwokacki to jednostka organizacyjna adwokatury. Członkiem zespołu adwokackiego może być tylko osoba wpisana na listę adwokatów. O przyjęciu do zespołu decyduje zespół adwokacki. Adwokat – jako członek zespołu ma prawo do:

1. udziału w pracach i w dochodzie zespołu, z wyjątkiem okresu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub macierzyństwem,
2. corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego. Adwokaci - członkowie zespołów i ich rodziny mają na równi z pracownikami prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyństwa i ubezpieczenia rodzinnego oraz z tytułu powszechnego zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin, przy czym przy ustalaniu prawa do świadczeń i ich wysokości pracę w zespołach traktuje się jako zatrudnienie, a otrzymywane wynagrodzenie - jako wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia.

9. Podstawowe zasady wykonywania zawodu adwokata. Zespół adwokacki jest jednostką organizacyjną adwokatury. Członkiem zespołu adwokackiego może być tylko osoba wpisana na listę adwokatów. O przyjęciu do zespołu decyduje zebranie zespołu adwokackiego. Adwokat świadczy pomoc prawną z urzędu w okręgu sądu rejonowego, w którym wyznaczył swoją siedzibę zawodową. Przepis art. 71c stosuje się odpowiednio. Adwokat - członek zespołu ma prawo do:

1. udziału w pracach i w dochodzie zespołu, z wyjątkiem okresu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub macierzyństwem,
2. corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego. Adwokaci - członkowie zespołów i ich rodziny mają na równi z pracownikami prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyństwa i ubezpieczenia rodzinnego oraz z tytułu powszechnego zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin, przy czym przy ustalaniu prawa do świadczeń i ich wysokości pracę w zespołach traktuje się jako zatrudnienie, a otrzymywane wynagrodzenie - jako wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia. Zasiłek chorobowy dla adwokatów - członków zespołów jest wypłacany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych począwszy od pierwszego dnia niezdolności do pracy. Składki na ubezpieczenie społeczne opłacają zespoły adwokackie, spółki jawne i komandytowe, o których mowa w art. 4a ust. 1. Adwokaci wykonujący zawód w kancelariach adwokackich lub w spółkach cywilnych opłacają składki osobiście. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość składek na ubezpieczenie społeczne oraz zasady ustalania podstawy wymiaru tych składek. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej, w drodze rozporządzenia, określa:
3. tryb opłacania przez zespoły adwokackie składek na ubezpieczenie społeczne oraz sposób ustalania wysokości zasiłku chorobowego,
4. zasady i tryb zaliczania okresów wykonywania zawodu adwokackiego w kancelariach indywidualnych przed dniem 1 stycznia 1966 r. - przy ustalaniu uprawnień emerytalnych. Umowę z klientem zawiera kierownik zespołu adwokackiego w imieniu zespołu; pełnomocnictwa klient udziela adwokatowi. Kierownik zespołu uwzględnia życzenia klienta co do wyboru adwokata, chyba że uzasadnione względy uniemożliwiają temu adwokatowi udzielenie pomocy prawnej. W wypadku gdy adwokat prowadzący sprawę nie może wziąć osobiście udziału w rozprawie lub wykonać osobiście poszczególnych czynności w sprawie, może on udzielić substytucji. Kierownik zespołu wyznacza z urzędu zastępcę dla adwokata nie mającego możności prowadzenia sprawy czasowo lub trwale albo skreślonego z listy adwokatów. Decyzja kierownika zespołu stanowi upoważnienie dla adwokata do prowadzenia sprawy i powinna mieć formę pisemną. Adwokat może wypowiedzieć pełnomocnictwo po uzyskaniu zgody kierownika zespołu. Adwokat, wypowiadając pełnomocnictwo, zawiadamia o tym zainteresowane organy; jest także obowiązany jeszcze przez dwa tygodnie pełnić swe obowiązki, jeżeli nie nastąpiło wcześniejsze objęcie sprawy przez innego adwokata lub zwolnienie ze strony klienta. Adwokat może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów, o których informuje zainteresowanego. Wątpliwości co do udzielenia lub odmowy udzielenia pomocy prawnej rozstrzyga okręgowa rada adwokacka, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki - dziekan. W sprawach, w których pomoc prawna ma z mocy przepisów prawa nastąpić z urzędu, zwolnić adwokata od udzielenia tej pomocy może tylko organ, który go wyznaczył. Koszty nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia kosztów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnej wysokości opłat za udzieloną pomoc. Organami zespołu adwokackiego są:
5. zebranie zespołu,
6. kierownik zespołu,
7. komisja rewizyjna w zespołach liczących więcej niż 12 członków, a w zespołach mniejszych, jeżeli zostanie ona powołana uchwałą zebrania zespołu. Do zakresu działania zebrania zespołu należy w szczególności:
8. ocena pracy zawodowej członków zespołu i aplikantów adwokackich,
9. wybór kierownika, a w miarę potrzeby także jego zastępcy,
10. odwołanie kierownika lub jego zastępcy przed upływem kadencji,
11. kontrola działalności kierownika zespołu, a zwłaszcza badanie i zatwierdzanie jego sprawozdań,
12. wybór komisji rewizyjnej,
13. uchwalanie preliminarza dochodów i wydatków zespołu,
14. przyjmowanie nowych członków, wypowiadanie członkostwa w zespole i wykluczanie z zespołu,
15. podejmowanie uchwały w sprawie zmiany lokalu zespołu,
16. podejmowanie uchwały w sprawie likwidacji zespołu. W ciągu miesiąca od daty doręczenia uchwał zespołu przewidzianych w ust. 1 pkt 2 okręgowa rada adwokacka może zgłosić uzasadniony sprzeciw przeciwko wyborowi kierownika lub zastępcy kierownika i zarządzić ponowne wybory w terminie miesięcznym. Sprzeciw dotyczący tego samego adwokata może być zgłoszony tylko jeden raz. Do ważności uchwały zebrania zespołu wymagana jest obecność co najmniej dwóch trzecich ogólnej liczby członków zespołu, przy czym uchwały w sprawach wymienionych w art. 31 ust. 1 pkt 2, 3, 7 i 9 zapadają tylko większością co najmniej dwóch trzecich głosów zespołu obecnych na zebraniu. Od uchwał zebrania zespołu służy odwołanie do okręgowej rady adwokackiej. Od uchwały okręgowej rady adwokackiej odwołanie nie przysługuje. Okręgowa rada adwokacka uchyla lub zmienia uchwałę zebrania zespołu adwokackiego sprzeczną z prawem. Okręgowa rada adwokacka może odwołać kierownika zespołu lub jego zastępcę, jeżeli zaniedbują lub naruszają swe obowiązki. W razie odwołania kierownika zespołu okręgowa rada adwokacka powierza czasowo wykonywanie czynności kierownika jednemu z członków zespołu, któremu nie wolno odmówić przyjęcia tych obowiązków. W wypadku określonym w ust. 2 wybory kierownika zespołu odbywają się w terminie wyznaczonym przez okręgową radę adwokacką, nie później jednak niż w ciągu jednego miesiąca od uprawomocnienia się uchwały odwołującej kierownika. Odwołanie wyłącza osobę, której dotyczy, z ponownego wyboru. Rozwiązanie zespołu następuje na podstawie uchwały zebrania zespołu lub uchwały okręgowej rady adwokackiej. Okręgowa rada adwokacka dokonuje wizytacji:
17. zespołów adwokackich,
18. kancelarii adwokackich,
19. spółek z wyłącznym udziałem adwokatów,
20. adwokatów w spółkach z udziałem adwokatów, radców prawnych i prawników zagranicznych wpisanych na listę prawników zagranicznych,
21. prawników zagranicznych wpisanych na listę prawników zagranicznych, prowadzoną przez okręgową radę adwokacką. Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio do adwokatów wykonujących zawód w kancelarii adwokackiej oraz w spółkach, o których mowa w art. 4a ust. 1. Adwokat wykonujący zawód w kancelarii adwokackiej oraz w spółkach, o których mowa w art. 4a ust. 1, obowiązany jest zapewnić zastępstwo w przypadku urlopu lub innej przemijającej przeszkody tak, aby prowadzone przez niego sprawy nie doznały uszczerbku. Dziekan wyznacza z urzędu zastępcę adwokata, o którym mowa w ust. 1, nie mającego czasowo lub trwale możliwości wykonywania zawodu, jak również w wypadku skreślenia z listy adwokatów. Decyzja dziekana stanowi upoważnienie adwokata do prowadzenia spraw i powinna mieć formę pisemną.