1985 Firma debiutuje w klasie 250, z motocyklem z podwójną ramą ze stopów aluminium, widelcem Marzocchi i tylnym zawieszeniem złożonym z amortyzatorów i wahacza. Silnik z “leżącym” cylindrem pochodził od austriackiej firmy Rotax. Pierwszy wyścig Aprillii odbył się 23. marca w Kyalami w RPA, na którym Loris Reggiani zajął w wyścigu 12. pozycję. W toku mistrzostw Aprilia i Reggiani potwierdzili swój potencjał zajmując 4. miejsce w Mugello oraz 3. na torach Imola i Rijeka. Ostatecznie z 44 pkt Reggiani zajmuje 6. miejsce w mistrzostwach, dzięki czemu Aprilia kończy sezon na pozycji 3. w klasyfikacji konstruktorów. 1986 Po sukcesie w sezonie 1985, rozwój Aprillii 250, która otrzymała nazwę AF1, został zatrzymany po poważnym wypadku drogowym Reggianiego. Na miejsce zawodnika z Forli (który w tym sezonie wrócił na tor tylko w Hiszpanii) przyszli Manfred Herweh i Stefano Caracchi. Motocykl nie był konkurencyjny w stosunku do oponentów i tylko Herwehowi udało się zdobyć 7. przez co uplasował się na dalekiej 19. pozycji w mistrzostwach, Aprilia natomiast zajęła miejsce 7. w klasyfikacji producentów. 1987 Po porażce poprzedniego sezonu AF1 został poddany modyfikacjom. Zmieniono ramę, tylne zawieszenie razem z widelcem, zmieniono zapłon silnika na elektroniczny. Po drobnych problemach z niezawodnością w pierwszych wyścigach, Loris Reggiani zajął 2. miejsce na torach Salzburg i Rijeka. Mimo tego, że maszyna świetnie się sprawowała, Reggiani prowadząc w Donington wycofał się z powodu zbyt ciasnego kombinezonu, natomiast w Anderstorp na jednym z ostatnich okrążeń zatarł się silnik. W końcu 30 sierpnia Reggiani wygrał w Misano, mając 8 sekund przewagi nad drugim Cadalorą. Było to pierwsze zwycięstwo włoskiego kierowcy na włoskim motocyklu w klasie 250, od 1979, kiedy to Graziano Rossi wygrał na Morbidelli. 68 zdobytych punktów umożliwiło powtórzenie wyników z debiutanckiego sezonu, czyli miejsca 3. i 6. odpowiednio dla Aprilii i Reggianiego. 1988 Sezon przejściowy dla teamu Aprilia, o ile wcześniejsze maszyny były zdecydowanie konkurencyjne, to nowy oficjalny motocykl, z nowo zaprojektowanym przez Aprilię silnikiem (stąd nowa nazwa, AF/1V), nie mógł dotrzymać kroku japońskim konkurentom i najlepszym wynikiem Reggianiego było 4. miejsce w Brnie. Z kolei FMI, włoski związek motocyklistów wystawił do wyścigów pół-oficjalnie kolejnego kierowcę Aprilii, Bruno Casanovę. Sezon ‘88 był także pierwszym sezonem dla Italia Team Aprilia w klasie 125, gdzie Corrado Catalano 24 lipca stanął na podium we Francji, oraz wykręcił najlepszy czas na torze w dawnej Jugosławii.