Oskarżam Makbeta z powodu zamordowania króla Dunkana, Banka, Lady Makduf i jej małego syna oraz strażników króla Szkocji. Zebraliśmy się wszyscy na tej sali, by sprawiedliwie osądzić władcę naszego narodu. W swym przemówieniu, postaram się dowieść, że jest winnym dokonania tych straszliwych zbrodni oraz uważam, że powinien zapaść wyrok odpowiedni do wagi popełnionych czynów. Stwierdzam, iż monarcha jest odpowiedzialny za postawione przed nim zarzuty, które zamierzam udowodnić w mowie końcowej. Oskarżony był jednym z najbardziej zaufanych i znakomitszych wodzów armii króla Dunkana. Wracając z jednej z wypraw wojennych, wraz ze swoją późniejszą ofiarą, Bankiem, spotyka trzy wiedźmy. Przepowiedziały Makbetowi, że zostanie Tanem Kawdoru, a następnie zasiądzie na tronie Szkocji. Jego przyjacielowi, że będzie on ojcem królów. Już wtedy oskarżony zaczął się poważnie zastanawiać o popełnieniu zbrodni. Jednakże dopiero jego ukochana żona, Lady Makbet, zachęciła go do popełnienia tak nikczemnego czynu. Małżonek ulegając namowom swojej partnerki, bojąc się jedynie widna wykrycia zbrodni, pozbawia życia władcę Dunkana w swoim zamku. Zbrodnia była starannie zaplanowana, co ukazuje brak skrupułów pozwanego. Plan zawierał szczegóły na temat sposobu zabicia króla oraz zrzucenia winy na jego strażników poprzez poplamienie ich rąk krwią monarchy. Morderca siedzący na tej sali, nie wykonał jednak założeń koncepcji obciążenia odpowiedzialnością poddanych. Tę oto część dokonała jego żona, która była współwinna temu morderstwu, przez co powinna również odpowiedzieć za pomoc w wykonaniu tego strasznego czynu. By odwrócić podejrzenia od siebie, Makbet zamordował sługi Dunkana, który stwierdził, że zrobił to z gniewu, gdy usłyszał o śmierci monarchy. Kolejną ofiarą pozwanego był jego bliski i wierny przyjaciel, Banko, który został zamordowany, ponieważ trzy czarownice przepowiedziały mu zostanie ojcem królów. Słuszne podejrzenia Makbeta przez Banka kosztowały go najwyższą cenę, jego życie. Władca nie dokonał tej zbrodni osobiście. Zlecił trzem zbójcom zgładzenie przyjaciela i jego syna Fleance’a, który im zbiegł. Ukazuje to bezwzględność oskarżonego do dążenia do utrzymania się na pozycji króla. Po tym nikczemnym czynie, władca miał halucynacje w postaci ducha zamordowanego przyjaciela, który usiadł na miejscu zajmowanym przez monarchę. W następstwie tego morderstwa, nastały ciężkie dni dla królestwa z powodu terroryzowania obywateli narodu. Bez skrupułów oskarżony pozbywał się wszystkich rywali oraz wrogów. Ostatnią ofiarą bezwzględnego Makbeta miał być Makduf, jednak ta zbrodnia nie udaje mu się z powodu wyemigrowania do potencjalnego nieboszczyka do Anglii. Nie mogąc go zabić, decyduje się na zemstę się na jego rodzinie. Zabija jego żonę, Lady Makduf i ich dzieci oraz wszystkich służących. Tu również zleca innym zamordowanie wszystkich bliskich Makdufa, a sam nie popełnia tej zbrodni. Ukazuje, że jest zdolny do każdego czynu, by utrzymać władzę. Oskarżony przez cały czas rządów i procesu nie wyraził żadnej skruchy. Pierwsza zbrodnia pociągnęła za sobą kolejne. Żądza władzy zaślepiła Makbeta, zabijając jego samego, jego człowieczeństwo. Stwierdzam, iż Makbet powinien zostać surowo ukarany za popełnione morderstwa. Nie znajduję żadnego usprawiedliwienia takich czynów. Z uwagi na przytoczone przeze mnie argumenty zwracam się do Wysokiego Sądu o najwyższy wymiar kary dla pozwanego za popełnione zbrodnie.