W Liście pierwszym do Koryntian 13:4-8 znajdujemy natchnioną przez Boga szczegółową definicję miłości: „Miłość jest wielkoduszna i życzliwa. Miłość nie jest zazdrosna ,nie chełpi się i nie nadyma ,nie zachowuje się nieprzyzwoicie ,nie upatruje własnych korzyści ,nie daje się rozdrażnić. Nie prowadzi rachunku krzywdy. Nie raduje się z niesprawiedliwości ,ale raduje się prawdą. Wszystko znosi ,wszystkiemu wierzy ,wszystkiego się spodziewa wszystko przetrzymuje. Miłość nigdy nie zawodzi.” uwazam ze milosc mozna stawiac ponad wszystko, co postaram sie udowodnic w mojej rozprawce. Pierwszym przykładem jest Giaur dla którego Najcenniejszą wartością była miłość, która nadawała sens jego życiu. Uczucie, którym obdarzył wybrankę, było jedyne i niepowtarzalne. Właśnie to, stało się powodem śmierci Leili i Hassana oraz rozpaczy Giaura, który stał się zabójcą. Życie przestało mieć dla bohatera jakąkolwiek wartość. Nie potrafił istnieć bez miłości, nie umiał odpowiedzieć na podstawowe pytania dotyczące sensu egzystencji. Trawił go ból istnienia, czuł wewnętrzną pustkę, niechęć do ludzi i świata. Dumny romantyk gardził zwykłym życiem oraz ludźmi, dla których jedynym celem była pogoń za sławą czy zdobywaniem dóbr materialnych. Zrozpaczony,rozdarty wewnętrznie Giaur zakłada habit. Jednak nie zrobił tego z powołania, ani z pokuty. Nie wypełniał obowiązków religijnych i odrzucał Boga, odstępując od wiary chrześcijańskiej. Do samej śmierci nie zaznał już nigdy spokoju, ukojenia ani pocieszenia. Tęsknota nie pozwalała mu na znalezienie innej miłości, gdyż w głębi serca cały czas czuł, że Leila była tą jedna, jedyną,wyśnioną milością jego życia. Kolejnym utworem, w którym można znaleźć odpowiedź na pytanie zawarte w temacie mojej pracy jest dramat „Romeo i Julia” W. Szekspira. Uczucie, jakie połączyło tytułowych bohaterów było symbolem wielkiej, spontanicznej miłości, która dojrzewała wraz z kochankami. Jest to obraz miłości tragicznej, miłości dwojga młodych ludzi, która nie znajduje poparcia wśród najbliższych i ciągle popycha kochanków ku katastrofie. Romeo Monteki był zakochany w Julii. Był szczęśliwy, gdy dowiedział się, że dziewczyna odwzajemniała jego miłość. U zakochanej Julii widać było wielką przemianę.Stawała się kobietą zdecydowaną, wiedzącą; Wie czego chce od życia,jest zdolna podjąć wszelkie działania w celu zatrzymania swego szczęścia. Romeo uważa, iż: „miłość nie zna żadnych tam i granic”. Ogromną próbą miłości między zakochanymi staje się morderstwo Tybalta, którego dokonał Romeo. Pewna swoich uczuć do ukochanego Julia, poświęca miłość do rodziny w imię miłości do Romea. Historia miłości Romea i Julii kończy się śmiercią obydwu bohaterów. Zarówno Romeo jak i Julia pragnęli śmierci, bo tylko ona była w stanie połączyć ich na zawsze. Oboje nie widzieli sensu istnienia. Tristan i Izolda to przykład silnego, głębokiego uczucia,ktore mogło stawić czoło wszelkim przeciwnościom losu oraz cierpieniu. Kochankowie spotykali się potajemnie, chwytali się każdego sposobu, aby być choć przez chwilę razem, bo nie mogli żyć ani umrzeć bez siebie Ich dzieje to historia miłości tragicznej i odwzajemnionej. Kiedy Tristan przez pomyłkę wypija przygotowany dla króla napój miłosny, to od tego momentu łączy Tristana i Izoldę potężna, dozgonna miłość, nad którą nie są w stanie zapanować, wymyka się spod wszelkiej kontroli. Zmusza ich do łamania panujących zasad. Choć kochankowie mają świadomość tego, że zdradzają i oszukują, Tristan swego króla, a Izolda prawowitego męża, to jednak nie są w stanie nic na to poradzić, są bezsilni wobec przeznaczenia. Kochają się tak, że gotowi są oddać za siebie życie, cierpieć, znosić wszelkie upokorzenia. Miłość kochanków, skazana na ziemi na klęskę, zatriumfowała po ich śmierci, poprzez głóg wyrastający z grobu symbolizujący nierozerwalną więź łączącą kochanków i potęgę miłości, która jest wieczna. Uczucie, którym darzyli się Tristan i Izolda, było miłością czystą, która zatriumfowała po ich śmierci. Inny model miłości, miłości do brata przedstawiony jest w “Antygonie” Sofoklesa. Antygona była pełna dumy. Była odważna, zdecydowana, wierna samej sobie, posiadająca poczucie obowiązku wobec brata, pełna miłości do rodzeństwa. Dla dobra rodziny jednak była gotowa zupełnie się poświęcić. Nie wahała się dokonać pochówku zwłok zhańbionego brata, mając świadomość jak wielka kara może dosięgnąć ją za ten czyn. Załamała się dopiero w chwili pójścia na stracenie, kiedy to płakała nad losem własnym i swojej rodziny.Mimo wszystko zgodziła się na śmierć, nie buntowała się, chciała ponieść konsekwencje swego zachowania. Mam nadzieję, że udało mi się pokazać, że dla miłości, która jest mocna i trwała, można wiele poświęcić,można stawiać ją ponad wszystko. Jest wówczas czymś bardzo naturalnym. Człowiek, który pozwala, aby jego życiem zawładnęło to wspaniałe uczucie, prędzej czy później poświęci się dla niego, o czym świadczą bohaterowie powyższych dzieł. Można powiedzieć ,że miłość jest najważniejszym uczuciem w życiu człowieka . Jest źródłem życia oraz jego sensem.