Marzyciele są bohaterami wielu utworów literackich, plastycznych i muzycznych. Artyści przedstawiają marzycieli jako osoby szukające ucieczki od rzeczywistości. Obraz Anny Karpowicz-Westner „Na czerwonej sofie” przedstawia postać kobiety leżącej na sofie i czytającej książkę z ilustracjami. W tle widnieje łagodny, rozległy pejzaż. Dzieło zostało namalowane w ciepłych barwach. Na obrazie dominuje kolor czerwony. Czerwień symbolizuje emocje, miłość. Z obrazu emanuje spokój. Kobieta ma opuszczone powieki, opiera głowę na dłoni co może być przykładem gestu rozmarzania, zadumy. Książka to inspiracja, pretekst do rozmyślań. Pejzaż w tle może symbolizować dokonującą się w marzeniach ucieczkę bohaterki z zamkniętej, ograniczającej przestrzeni. W powieści Bolesława Prusa „Lalka” marzycielką jest Izabela Łęcka. Jest ona piękną, rozpieszczoną arystokratką, znajdującą się w trudnej sytuacji materialnej. Miłość Wokulskiego może być szansą na wydobycie się z finansowych kłopotów rodziny lecz jest sprzeczna z oczekiwaniami Izabeli i jej wyobrażeniem o miłości. Usposobienie skrywanych i niespełnionych marzeń Łęckiej o idealnej miłości to posąg Apollina, przyjmujący wygląd kolejnych obiektów jej fascynacji. Prus ukazał wrażliwą kobietę, wychowaną w poczuciu swojej wyjątkowości, w marzeniach spełniającą pragnienia. Marzycielem był także Don Kichot z powieści Miguela de Cervantesa. Pod wpływem literatury o czynach rycerskich Don Kichot postanawia zostać błędnym rycerzem. Stal się on symbolem walki o pewne wartości i ideały podejmowane ze świadomością. Don Kichot był prawdziwym idealistą z pięknymi marzeniami. Źródłem jego zguby były książki, które pozwalając mu ciekawiej widzieć świat odbierały mu możliwość realnego poglądu na rzeczywistość. Powodem ucieczki człowieka w marzenia są trudności życiowe, poczucie niespełnienia oraz chęć doznań niedostępnych na jawie. Artyści ukazują marzycieli jako osoby odrywające się od rzeczywistości poprzez lektury i rozmyślenia, jak kobieta ukazana na obrazie i bohaterka „Lalki”. Czasem marzyciele zostają przedstawieni jako ludzie tęskniący za światem lepszym niż realny, jak Don Kichot.