“Kochamy wciąż za mało i stale za późno”, nad tymi słowami zastanawiamy się tylko wtedy, gdy już ktoś odchodzi, kiedy kogoś już w naszym życiu brak, zauważamy, że zabrakło nam czasu, by go kochać i słuchać, brać z niego przykład. Rzadko kiedy zastanawiamy się nad życiem, zapominamy o tym, że rodząc się, zbliżamy się ku śmierci i dopiero gdy człowiek odchodzi, zdajemy sobie sprawę, jak bardzo był dla nas ważny i jak bardzo go kochaliśmy. Życie człowieka - czym ono jest? jest jak paląca się świeca. która zapala się, jakiś czas płonie i zgaśnie. Jedne palą się słabo i krótko, inne natomiast palą się długo, jasnym płomieniem, dają światło i ciepło. Wzorem takiej świecy jest postać papieża - Jana Pawła II. który czynem i słowem służył Bogu i ludziom. Wielki podróżnik odwiedził prawie wszystkie kraje świata, gdziekolwiek przebywał, obdarzał ludzi wielką miłością zwłaszcza chorych, starych, prześladowanych. Człowieka mierzył miarą serca, uczył miłości, szacunku, godności, patriotyzmu, zdołam znaleźć wspólny język i drogę do każdego serca, wszystkimi swoimi siłami chciał połączyć Żydów, Chrześcijan i Muzułmanów. Miał tak wielkie serce, że potrafił przebaczyć temu, który próbował Go zabić. Na stronie internetowej “Każda miłość jest pierwsza” opublikowano “Bajkę o miłości i o czasie”, autor tekstu jest nie znany. Bajka opowiada nam o wyspie. która istaniła na oceanie, a którą zamieszkiwały emocje, uczucia oraz ludzkie cechy takie jak: “dobry humor, smutek, mądrośc, duma, a wszytskich razem łączyła miłość”. Wyspie groziła zagłada. Wszyscy mieszkańcy tej wyspy postanowili ją niezwłocznie opuścić, tylko miłość czekała do końca. Obok tonącej wyspy przepływało mnóstwo statków, miłość błagała, zeby ja ktoś zabrał. Lecz nikt jej nie chciał. Uczucie to załamało się, na skrawku wyspy siedziało i płakało nad swoją głupotą. Gdy była juz całkowicie zrozpaczona, nagle pojawiła się lodź, którą płynął bardzo stary człowiek “-Chodź! Zabiorę Cię ze sobą! - powiedział nieznajomy starzec. Miłość była tak szczęśliwa i wdzięczna za uratowanie życia, że zapomniała zapytać, kim jest jej wybawca”. Jednak miłość bardzo chciała wiedzieć, kto ją uratował. Zwróciła się o pomoc do Wiedzy. Wtedy dowiedziała się, że jej wybawcą był Czas. “-Czas? - zdziwiła się Miłość. Dlaczego Czas mi pomógł? -Tylko Czas rozumie, jak ważnym uczuciem w życiu każdego człowieka jest Miłość. Odrzekła Wiedza”. William Szekspir w dramacie “Romeo i Julia” ukazuje miłość dwojga młodych ludzi, którzy wybierają śmierć i wieczne szczęście w niebie niż życie w skłóconych rodzinach. inną formą miłości, miłości do brata przedstawiona jest w “Antygonie” Sofoklesa. Tytułowa bohaterka poświęcając własne życie, wbrew zakazowi króla, zgodnie z prawem boskim dokonuje obrzędu pogrzebania zwłok swojego umiłowanego brata.